ஒரு அடர்ந்த பச்சைப்பசேல் என்ற காட்டில் கவின் என்ற ஆமையும், சினேகா என்ற நரியும் நெருங்கிய நண்பர்களாக வாழ்ந்து வந்தனர். கவின் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் ஒரு விஷயத்திற்காக எப்போதும் வருத்தப்பட்டுக்கொண்டே இருப்பான். அது அவனது கடினமான முதுகு ஓடு.
"சினேகா, எனக்கு இந்த ஓடு ஏன் இவ்வளவு கனமாக இருக்கிறது? மற்ற விலங்குகள் எவ்வளவு வேகமாக ஓடுகின்றன, பறவைகள் எவ்வளவு உயரத்தில் பறக்கின்றன! இந்த கனமான ஓட்டினால் என்னால் வேகமாக ஓடவோ அல்லது எங்கும் சுலபமாகச் செல்லவோ முடியவில்லையே" என்று கவின் பெருமூச்சு விட்டான்.
சினேகா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள், "கவின், இயற்கை ஒவ்வொரு உயிரினத்திற்கும் ஒரு தனித்துவமான வரம் கொடுத்துள்ளது. நீ ஏன் உன்னுடைய பலத்தை மட்டும் பார்க்காமல், உனக்காகவே உருவாக்கப்பட்ட இந்த பாதுகாப்பைத் தவறவிடுகிறாய்? இந்த ஓடு உனக்கு ஒரு கவசம் போன்றது."
ஆனால் கவின் அதை நம்பவில்லை. "இது வெறும் பாரம் தான்" என்று அவன் நினைத்துக் கொண்டே இருந்தான்.
அன்று மாலை, இருவரும் ஆற்றங்கரையில் உலாவிக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது தூரத்தில் ஒரு வேடன் மறைந்திருந்து சினேகாவைக் குறிவைப்பதைக் கவின் கவனித்தான். வேடன் தனது அம்பை ஏவிவிட்டான்! சினேகா அந்த ஆபத்தை உணரவில்லை. தன் நண்பனைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று நினைத்த கவின், மின்னல் வேகத்தில் சினேகா முன்னே வந்து நின்றான்.
'டக்!' என்று சத்தத்துடன் அம்பு கவினின் முதுகு ஓட்டில் மோதியது. அந்த அம்பு ஓட்டின் வலிமையால் உடைந்து கீழே விழுந்தது. கவின் வலியால் சற்று தடுமாறினான், ஆனால் சினேகா பாதுகாப்பாக இருந்தாள். சினேகா பயந்து போய் வேடனைப் பார்த்து சத்தமாக கத்தினாள், வேடன் பயந்து ஓடிவிட்டான்.
சினேகா நடுங்கும் குரலில், "கவின்! நீ ஏன் அப்படி செய்தாய்? உனக்கு அடிபட்டுவிட்டதே!"
கவின் புன்னகையுடன் சொன்னான், "பரவாயில்லை சினேகா, இந்த ஓடு கனமானதுதான், ஆனால் இன்று இதுதான் உன்னைக் காப்பாற்றியது!"
சினேகா கண்கலங்கியபடி, "உண்மையிலேயே உன் ஓடு ஒரு அற்புதமான கவசம். இன்று நீ இல்லையென்றால் நான் ஆபத்தில் இருந்திருப்பேன். உன்னுடைய இந்தத் தனித்தன்மைதான் உனக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய பரிசு" என்றாள். கவின் இப்போது தன் உடலைப் பற்றி பெருமை கொள்ளத் தொடங்கினான். அவன் தன் குறையாக நினைத்ததே அவனது மிகப்பெரிய பலம் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
