പച്ചപ്പാർന്ന ഒരു വനത്തിൽ കവിൻ എന്ന ആമയും സ്നേഹ എന്ന കുറുക്കനും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സ്നേഹ വളരെ വേഗത്തിൽ ഓടുന്നവളായിരുന്നു, എന്നാൽ കവിൻ എപ്പോഴും തന്റെ കനത്ത പുറംതോടിനെക്കുറിച്ച് സങ്കടപ്പെട്ടിരുന്നു.
"സ്നേഹേ, എന്തിനാണ് ദൈവം എനിക്ക് ഇത്രയും ഭാരമുള്ള ഒരു തോട് തന്നത്?" ഒരു ദിവസം കവിൻ നെടുവീർപ്പിട്ടു. "മറ്റ് മൃഗങ്ങൾ എത്ര വേഗത്തിലാണ് ഓടുന്നത്! ഈ തോട് കാരണം എനിക്ക് ഒരിടത്തും വേഗത്തിൽ പോകാൻ കഴിയുന്നില്ല."
സ്നേഹ അവനെ സമാധാനിപ്പിച്ചു, "കവിൻ, പ്രകൃതി ഓരോ ജീവിക്കും ഓരോ പ്രത്യേകത നൽകിയിട്ടുണ്ട്. നിന്റെ തോട് ഒരു ഭാരമല്ല, മറിച്ച് നിന്നെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരു കവചമാണ്."
പക്ഷേ കവിൻ അത് വിശ്വസിച്ചില്ല.
അന്ന് വൈകുന്നേരം അവർ കാട്ടിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു വേട്ടക്കാരൻ സ്നേഹയെ ലക്ഷ്യം വെച്ച് അമ്പ് തൊടുക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നത് കവിൻ കണ്ടു. തന്റെ സുഹൃത്തിനെ രക്ഷിക്കാനായി കവിൻ പെട്ടെന്ന് സ്നേഹയുടെ മുന്നിൽ ചാടിനിന്നു. 'ടക്!' എന്ന ശബ്ദത്തോടെ അമ്പ് കവിൻ്റെ തോടിന് നേരെ വന്നു പതിച്ചു. തോടിന്റെ കരുത്ത് കാരണം അമ്പ് തകർന്നു താഴെ വീണു. കവിന് ചെറിയൊരു വേദന തോന്നിയെങ്കിലും വലിയ പരിക്കൊന്നും ഏറ്റിരുന്നില്ല.
അപകടം കണ്ട സ്നേഹ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു. ആ ശബ്ദം കേട്ട് പേടിച്ച വേട്ടക്കാരൻ അവിടെനിന്നും ഓടിപ്പോയി.
സ്നേഹ പരിഭ്രമത്തോടെ കവിനെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവന്നു. "കവിൻ! നീ എന്നെ രക്ഷിച്ചു! നിന്റെ തോട് അമ്പ് തടഞ്ഞു!"
കവിൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ് സ്നേഹേ, ഈ തോട് കനത്തതാണ്, പക്ഷേ ഇത് എന്നെയും നിന്നെയും സംരക്ഷിക്കാൻ ശക്തവുമാണ്."
സ്നേഹയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "ഇന്ന് നിന്റെ ഈ തോട് ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ അപകടത്തിലായേനെ. നിന്റെ ഈ പ്രത്യേകതയാണ് നിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി."
അന്ന് മുതൽ കവിൻ തന്റെ തോടിനെക്കുറിച്ച് ഒരിക്കലും പരാതി പറഞ്ഞില്ല.
Moral
നമ്മുടെ പോരായ്മകളെന്ന് നമ്മൾ കരുതുന്നവയാണ് പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്ത്.
