ఒక అందమైన గ్రామంలో రెండు ఇళ్లు పక్కపక్కనే ఉన్నాయి. మొదటి ఇంట్లో ఎప్పుడూ గొడవలు, అరుపులు వినిపిస్తూ ఉండేవి. చిన్న విషయానికి కూడా ఆ కుటుంబ సభ్యులు ఒకరినొకరు తిట్టుకునేవారు. కానీ, రెండో ఇంట్లో మాత్రం ఎప్పుడూ ప్రశాంతత, సంతోషం ఉండేవి.
మొదటి ఇంటి యజమాని సోము, తన కుటుంబంలోని గొడవలతో చాలా బాధపడేవారు. 'మనం కూడా పక్కా ఇంటిలాగే ప్రశాంతంగా ఎలా ఉండగలం?' అని ఆయన ఆలోచించారు. ఒకరోజు ఆయన నిశ్శబ్దంగా పక్క ఇంటి కిటికీ గుండా చూశారు.
అప్పుడు రెండో ఇంటి యజమాని రవి అనుకోకుండా ఒక గ్లాసు నీటిని కింద పడేశారు. అది చూసిన రవి పిల్లలు వెంటనే వచ్చి, 'నాన్నగారు, మా వల్ల పొరపాటున నీళ్లు పోయేశాము, మమ్మల్ని క్షమించండి!' అని వినయంగా చెప్పారు. వెంటనే రవి భార్య వచ్చి, 'ఇది నా పొరపాటే, నేను తుడుస్తాను' అని చెప్పి శుభ్రం చేయడం మొదలుపెట్టారు. రవి ఎవరినీ నిందించకుండా, 'పర్వాలేదు, పొరపాట్లు జరుగుతుంటాయి, మనం కలిసి దీన్ని సరిచేద్దాం' అని చిరునవ్వుతో అన్నారు.
ఇది చూసిన సోముకు ఒక గొప్ప విషయం అర్థమైంది. ఏదైనా తప్పు జరిగినప్పుడు, 'నేను చేయలేదు' అని వాదించడం వల్ల ఉపయోగం లేదని, తప్పును ఒప్పుకుని దాన్ని సరిదిద్దడమే నిజమైన శాంతి అని ఆయన గ్రహించారు.
సోము వెంటనే ఇంటికి వెళ్లి, 'ఈ రోజు ఉదయం జరిగిన గొడవకు నేనే కారణం, నన్ను క్షమించు' అని తన భార్యతో అన్నారు. ఆయన మార్పును చూసి, భార్య కూడా తన తప్పుకు క్షమాపణ కోరింది. అలా ఆ ఇంట్లో కూడా శాంతి నెలకొంది.
Moral
తప్పులను ఒప్పుకుని సరిదిద్దుకోవడమే ప్రశాంతమైన జీవితానికి మార్గం.
