ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮನೆಗಳು ಪಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದವು. ಮೊದಲ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಗಲಾಟೆ ಮತ್ತು ಜಗಳ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಮನೆಯವರು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಕಿರುಚಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಎರಡನೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವಿತ್ತು.
ಮೊದಲ ಮನೆಯ ಯಜಮಾನ ಸೋಮು, ತನ್ನ ಮನೆಯ ಜಗಳಗಳಿಂದ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಗಿದ್ದನು. 'ನಾವು ನಮ್ಮ ನೆರೆಹೊರೆಯವರಂತೆ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಹೇಗೆ ಬದುಕಬಹುದು?' ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ನೆರೆಯ ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಗಮನಿಸಿದನು.
ಅಲ್ಲಿ രವಿ ಎಂಬುವವರು ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಒಂದು ಲೋಟ ನೀರನ್ನು ಚೆಲ್ಲಿದರು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಓಡಿ ಬಂದು, 'ಅಪ್ಪಾ, ಕ್ಷಮಿಸಿ, ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದೆ ನೀರು ಚೆಲ್ಲಿದೆ!' ಎಂದು ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿದರು. ನಂತರ ಅವರ ಪತ್ನಿ ಬಂದು, 'ನನ್ನ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಹೀಗಾಗಿದೆ, ನಾನು ಇದನ್ನು ಒರೆಸುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿದರು. ರವಿ ಯಾರನ್ನೂ ದೂಷಿಸದೆ, 'ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ತಪ್ಪುಗಳು ಆಗುತ್ತವೆ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಇದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸೋಣ' ಎಂದು ನಗುಮುಖದಿಂದ ಹೇಳಿದರು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಸೋಮುಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯ ತಿಳಿಯಿತು. ತಪ್ಪು ನಡೆದಾಗ 'ನನ್ನದಲ್ಲ' ಎಂದು ವಾದಿಸುವುದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು.
ಸೋಮು ತಕ್ಷಣ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು. ಇಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಡೆದ ಜಗಳಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಕಾರಣ ಎಂದು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಬಳಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು. ಅವನ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಪತ್ನಿಯೂ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದಳು. ಅಂದಿನಿಂದ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸತೊಡಗಿತು.
Moral
ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಸರಿಪಡಿಸುವುದೇ ಸುಖಮಯ ಜೀವನದ ದಾರಿ.
