ஒரு அழகான கிராமத்தில் இரண்டு வீடுகள் அருகருகே இருந்தன. முதல் வீடு எப்போதும் சத்தமாகவும், சண்டையாலும் நிறைந்திருந்தது. அங்குள்ளவர்கள் ஒரு சிறிய விஷயத்திற்கு கூட ஒருவருக்கொருவர் கத்திப் பேசிக்கொள்வார்கள். ஆனால், இரண்டாவது வீடு எப்போதும் அமைதியாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது.
முதல் வீட்டின் தலைவர் சோமு, தன் குடும்பத்தின் சண்டைகளால் மிகுந்த கவலையடைந்தார். 'எப்படி நாம் மற்றவர்களைப் போல நிம்மதியாக வாழ முடியும்?' என்று யோசித்துக்கொண்டே, சத்தம் போடாமல் பக்கத்து வீட்டு ஜன்னல் வழியாக எட்டிப் பார்த்தார்.
அப்போது, இரண்டாவது வீட்டின் தலைவர் ரவி, எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு தண்ணீர் குவளையைத் தட்டிவிட்டுக் கீழே கொட்டிவிட்டார். அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டதும், ரவியின் குழந்தைகள் ஓடி வந்து, 'அப்பா, தெரியாமல் தண்ணீர் கொட்டிவிட்டது, மன்னித்துவிடுங்கள்!' என்று பணிவாகக் கூறினர். ரவியின் மனைவி ஓடிவந்து, 'நான் கவனமாக இல்லை, நானே அந்தத் தவற்றைச் செய்துவிட்டேன்' என்று கூறிவிட்டு, துணியால் அந்த இடத்தை மென்மையாகத் துடைத்தார். ரவி எதற்கும் யாரிடமும் கோபப்படாமல், 'பரவாயில்லை, இது தவறுதான், இனி கவனமாக இருப்போம்' என்று புன்னகையுடன் கூறினார்.
இதைக் கண்ட சோமுவுக்கு ஒரு பெரிய உண்மை புரிந்தது. ஒரு தவறு நடக்கும்போது, 'நான் செய்யவில்லை' என்று தற்காத்துக் கொள்வதோ அல்லது அடுத்தவர் மீது பழி போடுவதோ தீர்வாகாது. மாறாக, தவறை ஏற்றுக்கொண்டு அதைச் சரி செய்வதே அமைதிக்கு வழி என்பதை உணர்ந்தார்.
சோமு உடனே வீட்டிற்குள் சென்றார். அன்று காலை நடந்த சண்டைக்குத் தான் தான் காரணம் என்று தன் மனைவியிடம் மன்னிப்பு கேட்டார். அவர் மாற்றத்தைக் கண்டதும், அவரும் தன் தவறை உணர்ந்து மன்னிப்பு கேட்டார். அன்று முதல், அந்த வீடும் அமைதியான இல்லமாக மாறத் தொடங்கியது.
பாடம்
தவறை ஏற்றுக்கொண்டு சரி செய்வதே நிம்மதியான வாழ்விற்கு வழிவகுக்கும்.
