అనగనగా ఒక గొప్ప రాజు ఉండేవారు. ఆయన తన భారీ రాజభవనం పట్ల ఎంతో గర్వపడేవారు. ఒకరోజు తన బాల్కనీలో నిలబడి కిందకు చూడగా, రాజప్రాసాద ద్వారం వద్ద ఉన్న నీడలో కొందరు వృద్ధులు విశ్రాంతి తీసుకోవడం రాజు గమనించారు. అది ఆయనకు నచ్చలేదు. "ఈ ప్రజలు ఎందుకు ఎప్పుడూ నా రాజప్రాసాద ద్వారం వద్దే వచ్చి కూర్చుంటారు? వీరు నా ప్రశాంతతను పాడు చేస్తున్నారు," అని కోపగించుకున్నారు.
మరుసటి రోజు, రాజప్రాసాద గోడల దగ్గర ఎవరూ కూర్చోకూడదని రాజు కఠినమైన ఆజ్ఞ జారీ చేశారు. ఎక్కడికీ వెళ్లలేని ఆ వృద్ధులు చాలా బాధపడ్డారు. వారు రాజు సలహాదారుడైన విక్రమ్ వద్దకు వెళ్లి సహాయం కోరారు.
విక్రమ్ ఒక ఉపాయం ఆలోచించాడు. మరుసటి రోజు, అతను సామాన్య వ్యక్తిలా వేషం మార్చుకుని రాజప్రాసాద ద్వారం వద్ద కూర్చున్నాడు. రాజు అది చూసి ఆగ్రహంతో, "నా ఆజ్ఞను ఎదిరిస్తున్నది ఎవరు? సైనికో! ఇతడిని వెంటనే ఇక్కడి నుండి వెళ్లగొట్టండి!" అని గర్జించాడు.
విక్రమ్ ప్రశాంతంగా, "ఈ స్థలానికి అసలైన యజమాని వచ్చి నన్ను వెళ్ళమని చెబితేనే నేను ఇక్కడి నుండి వెళ్తాను," అన్నాడు.
రాజు గర్వంతో అక్కడికి వచ్చాడు. "ఇది నా రాజప్రాసదం! నేనే దీని యజమానిని!" అని ప్రకటించాడు.
విక్రమ్ చిరునవ్వుతో, "అవును ప్రభూ, ఇది మీదే. కానీ దీనికి ముందు ఇది ఎవరిది?" అని అడిగాడు.
"ఇది నా తండ్రిది," అని రాజు చెప్పాడు.
"మరి ఆయనకు ముందు?" అని విక్రమ్ మళ్ళీ అడిగాడు.
"నా తాతది," అని రాజు సమాధానమిచ్చాడు.
విక్రమ్ నిలబడి, "రాజా, మీ తాత కంటే ముందు, మీ తండ్రి కంటే ముందు ఇంకా ఎంతో మంది రాజులు ఈ రాజప్రాసాదాన్ని పాలించారు. వారు ఇప్పుడు లేరు. ఈ ప్రపంచంలో ఏదీ శాశ్వతం కాదు. ఈ గొప్ప రాజప్రాసదం కూడా ఒకరోజు మాయమైపోతుంది. అప్పుడు ఇతరులకు చిన్న నీడ కూడా ఇవ్వకూడదని అనుకోవడం ఎంత తప్పని మీరు గ్రహించాలి," అన్నాడు.
రాజుకు తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. తన అధికారంతో ఇతరుల చిన్న అవసరాలను కూడా అడ్డుకోవాలని చూసినందుకు ఆయన సిగ్గుపడ్డారు. విక్రమ్ చెప్పిన మాటలతో రాజు మారారు.
