மாறிவரும் நிழல்கள்

முன்னொரு காலத்தில், ஒரு பெரும் பேரரசர் தனது பிரம்மாண்டமான மாளிகையின் பால்கனியில் நின்று கொண்டிருந்தார். அந்த மாளிகை மிகவும் அழகாகவும், தூண்களும் செழுமையாகவும் நிறைந்திருந்தது. அங்கிருந்து கீழே பார்த்தபோது, சில முதியவர்கள் மாளிகையின் நுழைவு வாயிலில் உள்ள நிழலில் அமர்ந்து ஓய்வெடுப்பதைப் பார்த்தார். இது அவருக்கு மிகுந்த எரிச்சலைத் தந்தது. "இந்த மக்கள் ஏன் எப்போதும் என் அரண்மனை வாசலில் வந்து அமர்கிறார்கள்? அவர்களுக்குத் தனி இடங்கள் இல்லையா? அவர்கள் இங்கு அமர்வதால் என் அமைதி கெடுகிறது," என்று கோபமாகக் கூறினார்.

மறுநாள், அந்த முதியவர்கள் அமரும் இடமெல்லாம் 'இங்கு அமர அனுமதி இல்லை' என்று பலகை வைக்கப்பட்டது. முதியவர்கள் வருத்தத்துடன், "நாங்கள் எங்கு செல்வது? ஒரு நிழல் கூட எங்களுக்குக் கிடைக்காதா?" என்று பேசிக்கொண்டனர். அவர்கள் தங்கள் குறையைத் தீர்க்க அரசவை ஆலோசகர் விவேகனிடம் சென்றனர்.

விவேகன் ஒரு திட்டம் தீட்டினார். அடுத்த நாள், அவர் ஒரு சாதாரண வழிப்போக்கரைப் போல அழுக்குத் துணிகளை அணிந்து கொண்டு, அதே மாளிகையின் வாசலில் அமர்ந்தார். இதைப் பார்த்த அரசர், "என் கட்டளையை மீறி யார் இங்கே அமர்ந்திருக்கிறார்கள்? காவலர்களே, இவரை உடனே வெளியேற்றுங்கள்!" என்று கர்ஜித்தார்.

விவேகன் அமைதியாக, "இப்படியும் அமர்ந்திருக்கக் கூடாது என்றால், இந்த இடத்திற்கு யார் உரிமையாளர் என்று அவர் வந்து சொன்னால் மட்டுமே நான் இங்கிருந்து நகருவேன்," என்றார்.

அரசர் ஆத்திரமடைந்து நேரில் வந்தார். "இது என் மாளிகை! நீ யார்?" என்று கேட்டார்.

விவேகன் புன்னகையுடன், "இது உங்கள் மாளிகை என்பது உண்மைதான். ஆனால், இதற்கு முன்னால் இது யாருடையது?" என்று கேட்டார்.

அரசர், "இது என் தந்தையின் மாளிகை," என்றார்.

"சரி, அதற்கு முன்னால் இது யாருடையது?" என்று விவேகன் மீண்டும் கேட்டார்.

"அது என் தாத்தாவினுடையது," என்று அரசர் சற்றுத் தயக்கத்துடன் பதிலளித்தார்.

விவேகன் மெதுவாக எழுந்து நின்று, "அரசே, உங்கள் தந்தைக்கும் முன்னும், உங்கள் தாத்தாவுக்கும் முன்னும் பல மன்னர்கள் இந்த மாளிகையை ஆண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும் இப்போது இல்லை. இந்த உலகம் மற்றும் நாம் வாழும் இடங்கள் எதுவும் நிரந்தரமானவை அல்ல. ஒரு சிறிய நிழலைக்கூட மற்றவர்கள் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று தடுப்பதில் என்ன பயன்? காலம் எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிடும்," என்றார்.

அரசருக்குத் தனது தவறு புரிந்தது. தனது அதிகாரத்தால் மற்றவர்களின் சிறு தேவைகளைக் கூடப் பறிக்க முயன்றதை எண்ணி வெட்கப்பட்டார். விவேகன் தனது மாறுவேடத்தைக் களைந்து காட்டியதும், அரசர் அவரைப் போற்றித் தழுவிக்கொண்டார்.

கதையின் நீதி

பாடம்

உலகில் எதுவும் நிரந்தரமானது அல்ல; எனவே அதிகாரத்தால் மற்றவர்களுக்குத் துன்பம் தராமல் கருணையுடன் வாழ வேண்டும்.