ಬದಲಾಗುವ ನೆರಳುಗಳು

ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಬಲ ರಾಜನಿದ್ದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಭವ್ಯವಾದ ಅರಮನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಅರಮನೆಯ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ರಾಜನು, ಅರಮನೆಯ ದ್ವಾರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮುದಿ ಜನರು ಕುಳಿತು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಇದು ಅವನಿಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ತಂದಿತು. "ಈ ಜನರು ಯಾಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಅರಮನೆಯ ಹತ್ತಿರವೇ ಇರುತ್ತಾರೆ? ಇವರಿಗೆ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವೇ?" ಎಂದು ಅವನು ಕೋಪಗೊಂಡನು.

ತಕ್ಷಣವೇ ರಾಜನು ಅರಮನೆಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಯಾರೂ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಎಂಬ ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಿದನು. ನೆರಳಿಗಾಗಿ ಬಂದ ಜನರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಅವರು ರಾಜನ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಸಲಹೆಗಾರನಾದ ವಿಕ್ರಮನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಸಹಾಯ ಕೇಳಿದರು.

ವಿಕ್ರಮನು ರಾಜನಿಗೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಮರುದಿನ ಅವನು ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬಡವನಂತೆ ವೇಷ ಮರೆಸಿ ಅರಮನೆಯ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ರಾಜನು ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ, "ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವವನು ಯಾರು? ಕಾವಲುಗಾರರೇ, ಇವನನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಹೊರಹಾಕಿ!" ಎಂದು ಕೂಗಿದನು.

ವಿಕ್ರಮನು ಶಾಂತವಾಗಿ, "ಈ ಅರಮನೆಯ ನಿಜವಾದ ಮಾಲೀಕ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ಹೋಗಲು ಹೇಳಿದರೆ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ," ಎಂದನು.

ರಾಜನು ಅರಮನೆಯ ಮಾಲೀಕನಂತೆ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. "ಇದು ನನ್ನ ಅರಮನೆ! ನಾನು ಇದರ ಮಾಲೀಕ!" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ವಿಕ್ರಮನು ಕೇಳಿದನು, "ಇದು ನಿಮ್ಮ ಅರಮನೆ ನಿಜ, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಇದು ಯಾರದು?"

"ಇದು ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಅರಮನೆ," ಎಂದು ರಾಜ ಹೇಳಿದನು.

"ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು?" ವಿಕ್ರಮನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದನು.

"ನನ್ನ ತಾತನ ಅರಮನೆ," ಎಂದು ರಾಜ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ವಿಕ್ರಮನು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ರಾಜರೇ, ನಿಮ್ಮ ತಾತನಿಗೂ ಮುಂಚೆ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ತಂದನಿಗೂ ಮುಂಚೆ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ರಾಜರು ಈ ಅರಮನೆಯನ್ನು ಆಳಿದ್ದರು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಈಗ ಇಲ್ಲ. ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಅರಮನೆಯ ನೆರಳನ್ನು ಕೂಡ ಇತರರಿಗೆ ನೀಡಬಾರದು ಎನ್ನುವ ಅಹಂಕಾರ ಬೇಡ. ಕಾಲವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬದಲಿಸುತ್ತದೆ."

ರಾಜನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಇತರರ ಸಣ್ಣ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅವನು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟನು. ವಿಕ್ರಮನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿದನು.

ಕಥೆಯ ನೀತಿ

Moral

ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ; ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ದಯೆ ಮತ್ತು ವಿನಯದಿಂದ ಬಳಸಿ.