ഒരിക്കൽ ഒരു വലിയ രാജാവ് തന്റെ മനോഹരമായ കൊട്ടാരത്തിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു. കൊട്ടാരത്തിന്റെ കവാടത്തിലെ തണലിൽ കുറച്ച് ദരിദ്രരായ മനുഷ്യർ വിശ്രമിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് ദേഷ്യം വന്നു. "എന്റെ കൊട്ടാരത്തിന്റെ അന്തസ്സ് കളയുന്ന ഇവർ എന്തിനാണ് എപ്പോഴും ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്?" എന്ന് അദ്ദേഹം പരാതിപ്പെട്ടു.
അടുത്ത ദിവസം, കൊട്ടാരത്തിന്റെ പരിസരത്ത് ആരും ഇരിക്കാൻ പാടില്ല എന്ന കൽപ്പന രാജാവ് പുറപ്പെടുവിച്ചു. തണൽ തേടി വന്നവർക്ക് എങ്ങോട്ട് പോകണമെന്നറിയാതെ വിഷമംയായി. അവർ രാജസഭയിലെ ബുദ്ധിമാനായ ഉപദേശകനായ മാധവനെ സമീപിച്ചു.
മാധവൻ ഒരു തന്ത്രം മെനഞ്ഞു. പിറ്റേദിവസം അദ്ദേഹം ഒരു സാധാരണക്കാരനെപ്പോലെ വേഷം മാറി കൊട്ടാരത്തിന്റെ കവാടത്തിൽ പോയി ഇരുന്നു. ഇത് കണ്ട രാജാവ് കോപിഷ്ഠനായി. "എന്റെ കല്പന ലംഘിക്കാൻ ഇയാൾ ആരാണ്? കാവൽക്കാരേ, ഇവനെ ഉടനെ പുറത്താക്കുക!" എന്ന് ആജ്ഞാപിച്ചു.
മാധവൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു, "ഈ സ്ഥലത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടമ വന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞാൽ മാത്രമേ ഞാൻ ഇവിടുന്ന് പോകൂ."
രാജാവ് ദേഷ്യത്തോടെ താഴേക്ക് വന്നു. "ഇത് എന്റെ കൊട്ടാരമാണ്! ഞാൻ ആണ് ഇതിന്റെ ഉടമ!" അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
മാധവൻ ചോദിച്ചു, "ഇത് നിങ്ങളുടെ കൊട്ടാരമാണ്, അത് ശരിയാണ്. എന്നാൽ ഇതിനു മുൻപ് ഇത് ആരുടേതായിരുന്നു?"
"ഇത് എന്റെ പിതാവിന്റേതായിരുന്നു," രാജാവ് മറുപടി നൽകി.
"അതിന് മുൻപ്?" മാധവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
"എന്റെ വല്യപ്പന്റേതായിരുന്നു," രാജാവ് പറഞ്ഞു.
മാധവൻ പറഞ്ഞു, "രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ പിതാവിനും മുമ്പും വല്യപ്പനും മുമ്പും ഒരുപാട് രാജാക്കന്മാർ ഇവിടെ ഭരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവർ ഇന്ന് ഇവിടെയില്ല. ഈ ലോകത്ത് ഒന്നും ശാശ്വതമല്ല. ഈ കൊട്ടാരവും ഒരു ദിവസം ഇല്ലാതാകും. അപ്പോൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഒരു തണൽ പോലും നൽകാൻ പാടില്ല എന്ന് പറയുന്നത് ശരിയാണോ?"
രാജാവിന് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. തന്റെ അധികാരത്തിന്റെ അഹങ്കാരം കാരണം മറ്റുള്ളവരുടെ ചെറിയ ആവശ്യങ്ങൾ പോലും തടയാൻ ശ്രമിച്ചതിൽ അദ്ദേഹം ലജ്ജിച്ചു. അദ്ദേഹം മാധവനോട് നന്ദി പറഞ്ഞു.
കഥയുടെ ഗുണപാഠം
Moral
ലോകത്ത് ഒന്നും ശാശ്വതമല്ല; അധികാരം കൈയ്യിലുള്ളപ്പോൾ കരുണ കാണിക്കുക.
