ఒక అందమైన గ్రామంలో సోము మరియు మీరా నివసించేవారు. వారు ఎప్పుడూ ఒకరికొకరు తోడుగా, ఎంతో ప్రేమగా ఉండేవారు. వారిద్దరినీ చూసి ఊరి వారందరూ 'వీరిలాంటి జంట మరెవరూ ఉండరు' అని మెచ్చుకునేవారు.
కాలక్రమేణా, మీరాకు ఒక చర్మ వ్యాధి సోకింది. దాని వల్ల ఆమె అందం క్రమంగా తగ్గిపోయింది. తన రూపం మారిపోయినందుకు సోము తనను అసహ్యించుకుంటాడేమోనని ఆమె భయపడింది. సోము ఆమెను ఎంత ఓదార్చినా ఆమె నమ్మలేదు.
కొంతకాలానికి, ఒక ప్రమాదం వల్ల సోము చూపును కోల్పోయాడు. అప్పటి నుండి మీరా అతని కళ్లుగా మారింది. తన అందం గురించి ఆలోచించడం మానేసి, సోము ప్రతి చిన్న అవసరానికి ఆమె అండగా నిలిచింది. సోము జీవితం చీకటిమయమైనా, మీరా ప్రేమ అతనికి వెలుగునిచ్చింది.
చాలా ఏళ్ల తర్వాత, మీరా మరణించింది. సోము తీవ్రమైన బాధతో ఆ ఇంటిని వదిలి వెళ్లాలని అనుకున్నాడు. అప్పుడు ఒక పొరుగువాడు వచ్చి, 'సోము, చూపు లేని నువ్వు, మీరా లేకుండా ఎలా బ్రతుకుతావు?' అని అడిగాడు.
సోము చిన్నగా నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు, 'స్నేహితుడా, నాకు చూపు ఉంది. మీరా తన రూపం గురించి భయపడుతుంటే, నేను ఆమెను చూసి తప్పుగా అనుకుంటానో లేదో అన్న భయం ఆమెలో ఉంది. ఆమె ఆ భయం లేకుండా నాతో సంతోషంగా ఉండటం కోసం, నేను చూపు లేనివాడిలా నటించాను. ఆమె అందం కంటే ఆమె మనసు ముఖ్యం అని నాకు తెలుసు.'
సోము యొక్క ఆ గొప్ప ప్రేమను చూసి ఆ పొరుగువాడు నిశ్చేష్టుడయ్యాడు.
Moral
నిజమైన ప్రేమ రూపం చూడదు, హృదయాన్ని చూస్తుంది.
