ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಮು ಮತ್ತು ಮೀರಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಸದಾ ಜೊತೆಯಾಗಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಳ್ಳಿಯವರೆಲ್ಲರೂ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ 'ಇವರಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮ ಜೋಡಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆದರೆ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಮೀರಾಳಿಗೆ ಒಂದು ಚರ್ಮದ ಕಾಯಿಲೆ ಬಂತು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯವು ಕ್ಷೀಣಿಸತೊಡಗಿತು. ತನ್ನ ರೂಪ ಬದಲಾದ ಮೇಲೆ ಸೋಮು ತನ್ನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾನೋ ಎಂಬ ಭಯ ಅವಳಲ್ಲಿತ್ತು. ಸೋಮು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಅವಳಿಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.
ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಸೋಮು ಒಂದು ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಮೀರಾ ಸೋಮುಗೆ ಕಣ್ಣುಗಳಂತೆಯೇ ಇದ್ದಳು. ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅವಳು ಸೋಮುನ ಎಲ್ಲಾ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಳು. ಸೋಮುನ ಕತ್ತಲೆಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಬೆಳಕಾಯಿತು.
ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮೀರಾ ಮರಣ ಹೊಂದಿದಳು. ದುಃಖಿತನಾದ ಸೋಮು ಆ ಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ, 'ಸೋಮು, ದೃಷ್ಟಿ ಇಲ್ಲದ ನೀನು, ಮೀರಾ ಇಲ್ಲದೆ ಹೇಗೆ ಬದುಕುತ್ತೀಯಾ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಸೋಮು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, 'ಸ್ನೇಹಿತನೇ, ನನಗೆ ದೃಷ್ಟಿ ಇತ್ತು. ಮೀರಾ ತನ್ನ ರೂಪ ಬದಲಾದ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಕೋಚ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ಕಂಗಾಲಾಗಬಾರದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ನಾನು ಕುರುಡನಂತೆ ನಟಿಸಿದೆ. ಅವಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ನನಗೆ ಕಣ್ಣಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.'
ಸೋಮುನ ಈ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು.
Moral
ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಕಣ್ಣಿನಿಂದಲ್ಲ, ಹೃದಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತದೆ.
