ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமுவும் மீராவும் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் எப்போதும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாகவும், அன்பாகவும் இருப்பார்கள். ஊர் மக்கள் இவர்களைப் பார்த்து 'இவர்களைப் போல ஒரு ஜோடி இருக்க முடியாது' என்று வியந்து பேசுவார்கள்.
காலப்போக்கில், மீராவிற்கு ஒரு விசித்திரமான தோல் நோய் ஏற்பட்டது. அதன் காரணமாக அவள் முகம் அழகிழந்து போயின. தன் கணவன் தன்னைப் பார்த்து வெறுத்துவிடுவானோ என்ற பயம் மீராவைத் தீயாகக் கொளுத்தியது. அவள் தன் முகத்தை மறைத்துக் கொள்ளத் தொடங்கினாள். சோமு அவளிடம், 'உன் அழகு எனக்கு முக்கியமல்ல, நீ என் அருகில் இருந்தால் போதும்' என்று எத்தனை முறை ஆறுதல் சொன்னாலும், மீரா அதை நம்பவில்லை.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, சோமு ஒரு விபத்தில் சிக்கித் தன் பார்வையை இழந்தான். இப்போது மீராவின் வாழ்க்கை முற்றிலும் மாறியது. அவள் தன் முகத்தைப் பற்றிய கவலையைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, சோமுவின் கண்கள் போலவே செயல்படத் தொடங்கினாள். அவன் நடப்பதற்கும், சாப்பிடுவதற்கும், ஒவ்வொரு சிறு தேவைக்கும் அவள் அரணாக இருந்தாள். சோமுவின் உலகம் இருட்டாக இருந்தாலும், மீராவின் அன்பால் அது வெளிச்சமாகத் தெரிந்தது.
பல ஆண்டுகள் கடந்தன. மீரா உடல்நலம் குன்றி மறைந்தாள். சோமு மிகுந்த துயரத்துடன் அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறத் தயாரானான். அப்போது அவனது நண்பன் ஒருவன் ஓடி வந்து, 'சோமு, பார்வ sight இல்லாத நீ, மீரா இல்லாமல் எப்படி இந்த உலகத்தை எதிர்கொள்ளப் போகிறாய்?' என்று வருத்தத்துடன் கேட்டான்.
சோமு மெல்லிய புன்னகையுடன் சொன்னான், 'நண்பா, எனக்குப் பார்வை இருந்தது. ஆனால் மீரா தன் அழகை இழந்தபோது, அவள் பயந்து போய் என்னிடம் இருந்து விலகிவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே, நான் பார்வ sight இல்லாதவன் போல நடித்தேன். அவள் என்னை நேசிக்க வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல, அவள் தன்னைத் தானே நேசிக்கத் தெரியாமல் தவித்த அந்தத் தருணத்தில் அவளுக்குத் துணையாக இருக்கவே நான் அப்படிச் செய்தேன்.'
சோமுவின் இந்தத் தியாகத்தையும், உண்மையான அன்பையும் கேட்ட நண்பன் மௌனமாகிப் போனான். அழகு என்பது முகத்தில் இல்லை, ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் அரவணைப்பில் தான் இருக்கிறது என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
பாடம்
உண்மையான அன்பு உருவத்தைப் பார்ப்பதில்லை, உள்ளத்தைப் பார்க்கிறது.
