സമാധാനപരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ സോമുവും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു നല്ല ദമ്പതികളായിരുന്നു. ഗ്രാമവാസികൾ എപ്പോഴും അവരെ മാതൃകാ ദമ്പതികളായി കാണാറുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ കാലം മാറി, മീരയ്ക്ക് ഒരു ചർമ്മരോഗം ബാധിച്ചു. അവളുടെ സൗന്ദര്യം ക്രമേണ നഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. തന്റെ ഭർത്താവ് തന്നെ വെറുക്കുമോ എന്ന ഭയത്താൽ മീര മുഖം മറച്ചുപിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. സോമു എത്ര തവണ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചാലും അവൾ അത് വിശ്വസിച്ചില്ല.
കുറച്ചു കാലത്തിനുശേഷം, ഒരു അപകടത്തിൽ സോമുവിന് കാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ടു. അന്ന് മുതൽ മീരയുടെ ജീവിതം മാറിമറിഞ്ഞു. സ്വന്തം സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകൾ മാറ്റിവെച്ച്, അവൾ സോമുവിന്റെ കണ്ണുകളായി മാറി. അവൻ നടക്കാനും ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും എല്ലാം അവൾ സഹായിച്ചു. സോമുവിന്റെ ലോകം ഇരുട്ടിലായിരുന്നെങ്കിലും മീരയുടെ സ്നേഹം അവിടെ വെളിച്ചം നൽകി.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മീര അന്തരിച്ചു. ദുഃഖിതനായ സോമു ആ വീട് വിട്ടു പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. അപ്പോൾ അവന്റെ സുഹൃത്ത് ചോദിച്ചു, 'സോമു, കാഴ്ചയില്ലാത്ത നിനക്ക് മീരയില്ലാതെ എങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ കഴിയും?'
സോമു ശാന്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു, 'സുഹൃത്തേ, എനിക്ക് കാഴ്ച ഉണ്ടായിരുന്നു. മീരയുടെ മുഖത്തെ മാറ്റം കണ്ട് അവൾ എന്നെ വെറുക്കുമോ എന്ന് ഭയപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ കാഴ്ചയില്ലാത്തവനെപ്പോലെ അഭിനയിച്ചത്. അവൾക്ക് എന്നോടൊപ്പം ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഇരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്തത്.'
സോമുവിന്റെ ആ വലിയ സ്നേഹം കണ്ടു സുഹൃത്ത് അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി.
Moral
യഥാർത്ഥ സ്നേഹം രൂപത്തിനല്ല, മനസ്സിനാണ് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്.
