కొండల మధ్య ఉన్న ఒక చిన్న గ్రామంలో ఆదిత్య మరియు అతని కుమార్తె నీలా నివసించేవారు. ఆదిత్య వద్ద ఒక ఎంతో విలువైన వస్తువు ఉండేది—అది అతని అమ్మమ్మ ఇచ్చిన బంగారు రంగు పట్టు వస్త్రం. ఆదిత్య ఎవరికైనా బహుమతి ఇచ్చేటప్పుడు, ఎప్పుడూ ఆ బంగారు వస్త్రాన్నే ఉపయోగించేవాడు. అది అతనికి కేవలం వస్త్రం మాత్రమే కాదు, అతని అమ్మమ్మ జ్ఞాపకం మరియు ప్రేమకు చిహ్నం.
ఒక క్రిస్మస్ సమయంలో, ఆదిత్య బహుమతులను సిద్ధం చేస్తుండగా, ఆ బంగారు వస్త్రం కనిపించలేదని గమనించాడు. అతను కంగారుగా నీలాను అడిగాడు. నీలా మెల్లగా, "నాన్న, నేను ఒకరికి బహుమతి ఇవ్వడానికి ఆ వస్త్రాన్ని ఉపయోగించాను" అని చెప్పింది.
ఆదిత్యకు చాలా కోపం వచ్చింది. "నీలా, ఆ వస్త్రం నాకు ఎంత ముఖ్యమో నీకు తెలియదా?" అని అతను అరిచాడు. నీలా బాధతో తలదించుకుంది. కోపంలో ఉన్న ఆదిత్య క్రిస్మస్ చెట్టు కింద ఉన్న ఒక చిన్న పెట్టెను చూశాడు, కానీ దానిని పట్టించుకోకుండా పక్కన పెట్టేశాడు.
క్రిస్మస్ ఉదయం, నీలా ఒక చిన్న పెట్టెను ఆదిత్యకు అందిస్తూ, "నాన్న, ఇది నీకోసం" అని నవ్వుతూ చెప్పింది. దానిపై "ప్రియమైన నాన్న కోసం" అని రాసి ఉంది.
ఆదిత్య ఆత్రుతగా ఆ పెట్టెను తెరిచాడు. కానీ దాని లోపల ఏమీ లేదు! పెట్టె ఖాళీగా ఉంది. "నీలా! కేవలం ఖాళీ పెట్టెను చుట్టడానికి నా విలువైన వస్త్రాన్ని వాడుతున్నావా?" అని అతను మళ్ళీ తిట్టడం మొదలుపెట్టాడు.
నీలా అమాయకంగా, "నాన్న, అది ఖాళీ కాదు. నేను అందులో చాలా ముద్దులను నింపాను. నేను ప్రతిసారి ముద్దు పెడుతున్నప్పుడు, నా ప్రేమను అందులో ఉంచి మూసివేశాను. అదే నా బహుమతి" అని చెప్పింది.
ఆ మాట వినగానే ఆదిత్య మనసు కరిగిపోయింది. బంగారు వస్త్రం కంటే తన కూతురి నిష్కల్మషమైన ప్రేమే ప్రపంచంలో అతిపెద్ద నిధి అని అతను గ్రహించాడు. అతను నీలాను హత్తుకుని క్షమాపణ కోరాడు. ఆ సంవత్సరం వారు ఎంతో సంతోషంగా క్రిస్మస్ జరుపుకున్నారు.
Moral
వస్తువుల కంటే ప్రేమే అత్యంత విలువైనది.
