ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் ஆதித்யா என்ற தந்தை தனது மகள் நிலாவாவுடன் வசித்து வந்தார். ஆதித்யாவிற்கு ஒரு மிகச்சிறந்த பொக்கிஷம் இருந்தது. அது அவரது பாட்டி கொடுத்த ஒரு பட்டுத் துணி. அந்தத் துணி பார்ப்பதற்குத் தங்க நிறத்தில் மின்னும். ஆதித்யா எப்போது யாருக்குப் பரிசு கொடுத்தாலும், அந்தத் துணியைக் கொண்டே அழகாகச் சுத்தித் தருவார். அது அவருக்குப் பாட்டியின் நினைவாகவும், அன்பின் அடையாளமாகவும் இருந்தது.
ஒரு கிறிஸ்துமஸ் காலத்தில, ஆதித்யா தனது பரிசுப் பொருட்களைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தபோது, அந்தத் தங்க நிறத் துணி காணாமல் போனதை உணர்ந்தார். பதற்றத்துடன் நிலாவாவைக் கேட்டார். நிலா மெதுவாக, "அப்பா, நான் ஒருவருக்குப் பரிசு கொடுக்க அந்தத் துணியைப் பயன்படுத்தினேன்" என்று கூறினாள். ஆதித்யா கோபமடைந்து, "நீ எவ்வளவு பொறுப்பற்றவள்! அந்தத் துணி எனக்கு எவ்வளவு முக்கியம் தெரியுமா?" என்று கத்தினார். நிலா வருத்தத்துடன் தலைகுனிந்தாள்.
அப்போது கிறிஸ்துமஸ் மரத்தின் அடியில் ஒரு சிறிய பெட்டி இருப்பதை ஆதித்யா பார்த்தார். கோபத்தில் இருந்த அவர், அதைச் சரியாகப் பார்க்காமல் ஒரு மூலையில் தள்ளி வைத்தார். அன்று காலை, நிலா அந்தப் பெட்டியை ஆதித்யாவின் கைகளில் கொடுத்து, "அப்பா, இது உங்களுக்கான பரிசு" என்று புன்னகையுடன் சொன்னாள். பெட்டியின் மேல் "அன்புள்ள அப்பாவுக்கு" என்று அழகாக எழுதப்பட்டிருந்தது.
ஆதித்யா ஆவலுடன் அந்தப் பெட்டியைத் திறந்தார். ஆனால் உள்ளே வெறும் காற்று மட்டுமே இருந்தது! பெட்டி காலியாக இருந்தது. "என்ன நிலா, வெறும் பெட்டியைக் கொடுக்கவா என் விலை உயர்ந்தத் துணியைப் பயன்படுத்தினாய்?" என்று மீண்டும் அவர் திட்டத் தொடங்கினார்.
நிலா மென்மையாகச் சொன்னாள், "அப்பா, அது வெறும் பெட்டி அல்ல. நான் அந்தப் பெட்டியின் உள்ளே நிறைய முத்தங்களைச் சேமித்து வைத்தேன். நான் ஒவ்வொரு முறை முத்தமிடும் போதும், அந்த அன்பை உள்ளே வைத்து மூடிவிட்டேன். அதுதான் உங்களுக்கு நான் தரும் பரிசு."
ஆதித்யா அப்படியே உறைந்து போனார். ஒரு விலை உயர்ந்தத் துணியை விட, தன் மகளின் தூய்மையான அன்பும், அந்தப் பெட்டிக்குள் இருந்த முத்தங்களுமே உலகின் மிகப்பெரிய பொக்கிஷம் என்பதை உணர்ந்தார். கண்ணீருடன் நிலாவைக் கட்டியணைத்து, அவளிடம் மன்னிப்பு கேட்டார். அன்று அவர்கள் இருவரும் மிக மகிழ்ச்சியான கிறிஸ்துமஸைக் கொண்டாடினார்கள்.
பாடம்
பொருட்களை விட அன்பே மிகப்பெரிய பொக்கிஷம்.
