മലനിരകൾക്കിടയിലുള്ള ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ ആദിത്യയും മകൾ നിലയും താമസിച്ചിരുന്നു. ആദിത്യയുടെ കൈവശം വളരെ വിലപ്പെട്ട ഒരു വസ്തു ഉണ്ടായിരുന്നു—അമ്മൂമ്മ നൽകിയ സ്വർണ്ണനിറത്തിലുള്ള ഒരു പട്ടുതുണി. ആദിത്യ എപ്പോഴും സമ്മാനങ്ങൾ പൊതിയുന്നത് ഈ തുണി ഉപയോഗിച്ചായിരുന്നു. അത് അദ്ദേഹത്തിന് വെറുമൊരു തുണിയല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു.
ഒരു ക്രിസ്മസ് കാലത്ത്, ആദിത്യ തന്റെ സമ്മാനങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുന്നതിനിടയിൽ ആ സ്വർണ്ണത്തുണി കാണാതായെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. അദ്ദേഹം പരിഭ്രമത്തോടെ നിലയോട് ചോദിച്ചു. നില പതിയെ പറഞ്ഞു, "അച്ഛാ, ഞാൻ ഒരാൾക്ക് സമ്മാനം നൽകാൻ ആ തുണി ഉപയോഗിച്ചു."
ആദിത്യയ്ക്ക് വലിയ ദേഷ്യം വന്നു. "നീ എത്ര ഉത്തരവാദിത്തമില്ലാത്തവളാണ്! ആ തുണി എനിക്ക് എത്ര പ്രധാനപ്പെട്ടതാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?" അദ്ദേഹം വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. നില സങ്കടത്തോടെ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. ദേഷ്യത്തിലായിരുന്ന ആദിത്യ ക്രിസ്മസ് മരത്തിന് താഴെ ഇരിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ പെട്ടി കണ്ടു, പക്ഷേ അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ മാറ്റി വെച്ചു.
ക്രിസ്മസ് ദിവസം രാവിലെ, നില ആദിത്യയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് ഒരു ചെറിയ പെട്ടി നൽകി. അതിൽ "പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛന്" എന്ന് എഴുതിയിരുന്നു. ആവേശത്തോടെ ആദിത്യ പെട്ടി തുറന്നു നോക്കി. പക്ഷേ അതിനുള്ളിൽ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു! വെറും ശൂന്യമായ ഒരു പെട്ടി!
"നില! നീ എന്റെ വിലപ്പെട്ട തുണി ഉപയോഗിച്ച് വെറുതെ ഒരു ശൂന്യമായ പെട്ടി പൊതിഞ്ഞതാണോ?" ആദിത്യ വീണ്ടും ദേഷ്യപ്പെട്ടു.
നില ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, "അച്ഛാ, അത് ശൂന്യമല്ല. ഞാൻ അതിൽ ഒരുപാട് ഉമ്മകൾ നിറച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ ഓരോ തവണ ഉമ്മ നൽകുമ്പോഴും എന്റെ സ്നേഹം അതിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു. അതാണ് എന്റെ സമ്മാനം."
ആദിത്യയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞുപോയി. സ്വർണ്ണത്തേക്കാളും പട്ടുതുണിയേക്കാളും വിലപ്പെട്ടത് തന്റെ മകളുടെ ഈ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹമാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം നിലയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് മാപ്പ് ചോദിച്ചു. ആ വർഷം അവർ വളരെ സന്തോഷത്തോടെ ക്രിസ്മസ് ആഘോഷിച്ചു.
Moral
വസ്തുക്കളേക്കാൾ വിലപ്പെട്ടതാണ് സ്നേഹം.
