ಬೆಟ್ಟಗಳ ನಡುವಿನ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಆದಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಅವನ ಮಗಳು ನಿಲಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದಿತ್ಯನ ಬಳಿ ಒಂದು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ವಸ್ತುವಿತ್ತು—ಅದು ಅವನ ಅಜ್ಜಿ ನೀಡಿದ ಚಿನ್ನದ ಬಣ್ಣದ ರೇಷ್ಮೆ ಬಟ್ಟೆ. ಆದಿತ್ಯ ಯಾವಾಗಲೂ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ಈ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದನು. ಅದು ಅವನಿಗೆ ಕೇವಲ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲ, ನೆನಪಿನ ಕಾಣಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಒಂದು ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆದಿತ್ಯ ತನ್ನ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆ ಚಿನ್ನದ ಬಟ್ಟೆ ಕಾಣೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಗಮನಿಸಿದನು. ಅವನು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ನಿಲಾಳನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ನಿಲಾ ಮೆಲ್ಲನೆ, "ಅಪ್ಪಾ, ನಾನು ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಉಡುಗೊರೆ ನೀಡಲು ಆ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಬಳಸಿದೆ" ಎಂದಳು.
ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಕೋಪ ಬಂದಿತು. "ನಿಲಾ, ಆ ಬಟ್ಟೆ ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೇ?" ಎಂದು ಅವನು ಕೂಗಿದನು. ನಿಲಾ ದುಃಖದಿಂದ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿದಳು. ಕೋಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಆದಿತ್ಯ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಇದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ನೋಡಿದನು, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸದೆ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿದನು.
ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ನಿಲಾ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಆದಿತ್ಯನ ಕೈಗೆ ನೀಡಿ, "ಅಪ್ಪಾ, ಇದು ನಿಮಗಾಗಿ" ಎಂದು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು. ಅದರ ಮೇಲೆ "ಪ್ರಿಯ ಅಪ್ಪನಿಗೆ" ಎಂದು ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು.
ಆದಿತ್ಯ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆರೆದನು. ಆದರೆ ಅದರೊಳಗೆ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ! ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. "ನಿಲಾ! ಕೇವಲ ಖಾಲಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಸುತ್ತಲು ನನ್ನ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದೀಯಾ?" ಎಂದು ಅವನು ಮತ್ತೆ ಬೈದನು.
ನಿಲಾ ಮುಗ್ದವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು, "ಅಪ್ಪಾ, ಅದು ಖಾಲಿ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ಅದರಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಮುದ್ದುಗಳನ್ನು ತುಂಬಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಮುದ್ದಿಟ್ಟಾಗಲೂ, ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅದರೊಳಗೆ ಇಟ್ಟು ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಅದೇ ನನ್ನ ಉಡುಗೊರೆ."
ಆದಿತ್ಯನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಚಿನ್ನದ ಬಟ್ಟೆಗಿಂತ ತನ್ನ ಮಗಳ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅವನು ನಿಲಾಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು. ಅಂದು ಅವರು ಬಹಳ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಆಚರಿಸಿದರು.
Moral
ವಸ್ತುಗಳಿಗಿಂತ ಪ್ರೀತಿಯೇ ದೊಡ್ಡ ಸಂಪತ್ತು.
