ఒక దట్టమైన అడవి అంచున కరిమ అనే కష్టపడే భల్లి ఉండేది. తన కుటుంబం కోసం ఒక పెద్ద గుహను, పుష్కలమైన ఆహారాన్ని అందించడమే కరిమ లక్ష్యం. ప్రతిరోజూ తెల్లవారుజాము నుండి సాయంత్రం వరకు అడవిలో తిరుగుతూ తేనె మరియు పండ్లను సేకరించేవాడు.
కరిమ కష్టపడటం వల్ల కాలక్రమేణా వారి కుటుంబం చాలా ధనవంతులైంది. కానీ, సంపాదనలో పడి కరిమ తన పిల్లలైన చింటూ మరియు పింటూతో సమయం గడపడం మర్చిపోయాడు. పిల్లలు ఆడుకోవడానికి వచ్చినప్పుడల్లా, 'నేను చాలా అలసిపోయాను, రేపు చూద్దాం' అని చెప్పి నిద్రపోయేవాడు.
ఒకరోజు, కరిమ యజమాని అయిన ఒక పెద్ద ఏనుగు, తన చిన్న ఏనుగు పిల్లను తీసుకుని కరిమను కలవడానికి వచ్చింది. ఆ చిన్న ఏనుగు పిల్లను చూసి, అది కరిమ కాళ్ళ దగ్గర ఆడుకుంటుంటే, కరిమ మనసు కరిగిపోయింది. ఆ చిన్న ప్రాణిలోని ఆనందాన్ని చూసి, డబ్బు కంటే ప్రేమే గొప్పదని అతనికి అర్థమైంది.
ఆ రోజు సాయంత్రం ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు, తన పిల్లలు ఇప్పుడు పెద్దగా మారిపోయారని కరిమ గమనించాడు. అతను వారితో గడపాలని ప్రయత్నించినప్పుడు, వారు 'నాన్నా, మీరు ఎప్పుడూ పనిలోనే ఉంటారు, మాకు సమయం ఇవ్వరు' అని చెప్పి వెళ్ళిపోయారు. అప్పుడు కరిమకు అర్థమైంది—డబ్బు మాత్రమే జీవితం కాదు, మనం ఇచ్చే సమయం మరియు ప్రేమ మాత్రమే నిజమైన సంపద అని.
Moral
డబ్బు సౌకర్యాలను ఇస్తుంది, కానీ కోల్పోయిన సమయాన్ని తిరిగి తీసుకురాలేదు.
