அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய கிராமத்தில், கரிகாலன் என்ற ஒரு கரடி வாழ்ந்து வந்தது. கரிகாலன் மிகவும் கடின உழைப்பாளி. தனது குடும்பத்திற்கு ஒரு பெரிய குகையையும், தாராளமான உணவுச் சேமிப்பையும் சேர்த்து வைக்க வேண்டும் என்ற லட்சியத்தோடு அவன் தினமும் காட்டின் வெகுதூரம் சென்று தேன் மற்றும் பழங்களைச் சேகரித்து வரும்.
அவனது உழைப்பால் காலப்போக்கில் அவர்கள் ஒரு வசதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார்கள். ஆனால், கரிகாலன் ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் தவறு செய்தான். பணம் மற்றும் சேமிப்பில் காட்டும் அதே அக்கறையை அவன் தனது பிள்ளைகளான குட்டி மற்றும் சிறுவன் மீதும் காட்டவில்லை. வேலை முடிந்து களைப்புடன் வரும்போது, அவனது பிள்ளைகள் விளையாட அழைத்தாலும், 'நான் மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறேன், நாளைப் பார்ப்போம்' என்று கூறிவிட்டுத் தூங்கிவிடுவான்.
ஒரு நாள், கரிகாலனின் முதலாளியான பெரிய யானை, தனது குட்டியான யானை仔 வுடன் கரிகாலனைச் சந்தித்தது. அந்தச் சிறிய யானை குட்டி, கரிகாலனின் காலடியில் வந்து துள்ளிக்குதித்து விளையாடியது. அதன் தூய்மையான சிரிப்பையும், அன்பையும் பார்த்த கரிகாலன் ஒரு நிமிடம் உறைந்து போனான். அந்தச் சிறிய உயிரினத்தின் மகிழ்ச்சியைப் பார்க்கும்போது, தான் சம்பாதிக்கும் செல்வம் மட்டும் போதாது, அந்தச் செல்வத்தை அனுபவிக்க வேண்டிய அன்பும் முக்கியம் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
அன்று மாலை வீட்டிற்குத் திரும்பிய கரிகாலன், தன் பிள்ளைகளைப் பார்த்தான். அவர்கள் இப்போது வளர்ந்து பெரிய விலங்குகளாகிவிட்டார்கள். அவர்கள் விளையாடும்போது அவனுடன் சேர்ந்து விளையாடக் கேட்டபோது, அவர்கள் 'அப்பா, நீங்கள் எப்போதும் வேலையிலேயே இருக்கிறீர்கள், எங்களுக்குத்time கொடுக்க மாட்டீர்கள்' என்று கூறிவிட்டுத் தள்ளிச் சென்றனர். அப்போதுதான் கரிகாலனுக்குப் புரிந்தது; அவன் சேமித்த தேனும் பழங்களும் மட்டும் அவர்களுக்குப் போதாது, அவன் கொடுத்திருக்க வேண்டிய அன்பும் நேரமும் இப்போது இல்லை என்பதை.
அவன் தன் தவறை உணர்ந்து, இனிமேல் பணத்தை விடப் பிள்ளைகளுடனான நேரத்திற்கே முக்கியத்துவம் தருவதாகத் தீர்மானித்தான்.
பாடம்
பணம் மட்டுமே வாழ்க்கையல்ல; அன்பும் நேரமும் தான் உண்மையான செல்வம்.
