ఒక అందమైన గ్రామంలో మాయ అనే చిన్న పాప ఉండేది. మాయ దగ్గర మిగిలిన పిల్లల్లాంటి ఖరీదైన బొమ్మలు లేదా మెరిసే బట్టలు ఉండేవి కావు. పక్షుల కిలకిలరావాలు, ప్రకృతి ఒడిలోనే ఆమె సంతోషం వెతుక్కునేది.
ఒకరోజు గ్రామంలోని ఇతర అమ్మాయిలు మాయను చూసి ఎగతాళి చేశారు. వారు పట్టు వస్త్రాలు ధరించి ఉండగా, "మాయా! నీ బట్టలు ఎంత పాతవి! నువ్వు మాతో ఎలా ఆడుకోగలవు?" అని నవ్వుతూ అన్నారు. మాయ కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి, తను ఏడుస్తూ అమ్మ దగ్గరకు వెళ్ళింది.
అమ్మ మాయను దగ్గరకు తీసుకుని, "అమ్మా, నిన్ను తక్కువ చేసే వారి మాటలకు బాధపడకు. నిన్ను ప్రేమించే ప్రకృతిలో నీ సంతోషాన్ని వెతుక్కో" అని утеదించింది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత, ఒక రాజదూత గుర్రంపై వచ్చి, "రేపు రాజభవనంలో పెద్ద వేడుక జరుగుతోంది! పిల్లలందరూ తమ అత్యంత అందమైన దుస్తుల్లో రావాలని రాణి ఆజ్ఞాపించారు!" అని ప్రకటించాడు.
ఇది విన్న అమ్మాయిలు తమ కొత్త బట్టల గురించి గొప్పలు చెప్పుకుంటూ మాయను మళ్ళీ ఎగతాళి చేశారు. మాయ బాధతో తన తోటలోకి వెళ్ళింది. అక్కడ ఒక కుందేలు వచ్చి, "మాయా, ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు?" అని అడిగింది. మాయ జరిగిన విషయం చెప్పగానే, ఆ కుందేలు తన దగ్గర ఉన్న మెరిసే దారాలను మాయకు ఇచ్చింది.
అప్పుడే ఒక రంగురంగుల సీతాకోకచిలుక వచ్చి, "ఈ అందమైన పూల రేకులను నీ బట్టలకు అలంకరించుకో," అని కొన్ని రేకులను ఇచ్చింది. ఒక పెద్ద చెట్టు కూడా తన కొమ్మలను ఊపుతూ, కొన్ని బంగారు రంగు పూలను కిందకు వదిలింది. "వీటిని నీ జడలో పెట్టుకో," అని చెట్టు చెప్పింది.
మాయ ఆ వస్తువులన్నీ అమ్మకు ఇచ్చింది. అమ్మ ఆ పాత బట్టపై ఆ దారాలను, పూలను చాలా అందంగా కుట్టింది. అది చూడటానికి ఒక అద్భుతమైన వస్త్రంలా మెరిసిపోయింది.
రాజభవన వేడుకలో, అందరూ ఖరీదైన బట్టలు వేసుకుని వచ్చారు. కానీ మాయ రాగానే అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు. ప్రకృతి రంగులతో నిండిన మాయ దుస్తులు మిగిలిన అన్నింటికంటే అందంగా ఉన్నాయి. రాణి మాయను చూసి, "నువ్వే ప్రకృతి యువరాణివి!" అని మెచ్చుకుని బహుమతి ఇచ్చింది.
నిజమైన అందం ఖరీదైన వస్తువుల్లో లేదు, ప్రకృతితో మనం కలిపే అనుబంధంలో ఉంటుందని మాయ తెలుసుకుంది.
Moral
నిజమైన సౌందర్యం విలాసంలో లేదు, ప్రకృతితో మమేకమైన సరళతలో ఉంది.
