ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮಾಯನ ಬಳಿ ಇತರ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಆಟಿಕೆಗಳು ಅಥವಾ ಸುಂದರವಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳ absence ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಪ್ರಪಂಚ ಅವಳ ತೋಟ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ಹಕ್ಕಿಗಳಷ್ಟೇ ಆಗಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಇತರ ಹುಡುಗಿಯರು ಮಾಯನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗತೊಡಗಿದರು. ಅವರು ರೇಷ್ಮೆ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು. "ನೋಡಿ ಮಾಯನ ಹಳೆಯ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು! ಅವಳು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಆಡಲು ಯೋಗ್ಯಳಲ್ಲ," ಎಂದು ಅವರು ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿದರು. ಮಾಯನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅವಳು ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಅತ್ತಳು.
ಅಮ್ಮ ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸುತ್ತಾ, "ಮಗಳೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುವವರ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಬೇಡ. ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರ ಜೊತೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿರು," ಎಂದರು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ರಾಜನ ಸಂದೇಶವಾಹಕನು ಬಂದು, "ನಾಳೆ ರಾಜಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬವಿದೆ! ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಉಡುಪನ್ನು ಧರಿಸಿ ಬರಬೇಕು," ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದನು.
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಹುಡುಗಿಯರು ತಮ್ಮ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಮಾಯನು ತುಂಬಾ ಬೇಸರದಿಂದ ತನ್ನ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮೊಲವು ಅವಳ ಬಳಿ ಬಂದು, "ಮಾಯಾ, ಯಾಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿತು. ಮಾಯನು ನಡೆದ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ, ಮೊಲವು ತನ್ನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಹೊಳೆಯುವ ನೂಲುಗಳನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ನೀಡಿತು.
ತಕ್ಷಣ ಒಂದು ಚಿಟ್ಟೆಯು ಹಾರಿ ಬಂದು, "ಈ ಸುಂದರವಾದ ಹೂವಿನ ದಳಗಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಉಡುಪಿಗೆ ಬಳಸು," ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕೆಲವು ದಳಗಳನ್ನು ನೀಡಿತು. ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಮರವು ತನ್ನ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ, ಕೆಲವು ಚಿನ್ನದ ಬಣ್ಣದ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಉದುರಿಸಿತು. "ಇವುಗಳನ್ನು ನಿನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಲಂಕಾರವಾಗಿ ಬಳಸು," ಎಂದು ಮರವು ಹೇಳಿತು.
ಮಾಯನು ಆ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತಾಯಿಯ ಬಳಿ ತಂದಳು. ತಾಯಿ ಆ ಹಳೆಯ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಆ ನೂಲು ಮತ್ತು ಹೂವುಗಳಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದರು.
ರಾಜಮನೆಯ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮಾಯನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಬೆರಗಾದರು. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದ ಮಾಯನ ಉಡುಪು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ರಾಣಿಯು, "ನೀನೇ ಪ್ರಕೃತಿಯ ರಾಜಕುಮಾರಿ!" ಎಂದು ಕರೆದು ಅವಳಿಗೆ ಗೌರವ ನೀಡಿದರು.
ಸರಳತೆಯೇ ನಿಜವಾದ ಸೌಂದರ್ಯ ಎಂದು ಮಾಯ ಅಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡಳು.
Moral
ನಿಜವಾದ ಸೌಂದರ್ಯವು ಸರಳತೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗಿನ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿದೆ.
