ఒక అందమైన సరస్సు ఒడ్డున కవి అనే మత్స్యకారుడు నివసించేవాడు. కవి చాలా మంచివాడు మరియు తను ఉన్న దానితో తృప్తిగా ఉండేవాడు. కానీ అతని భార్య మాయకు మాత్రం ఎప్పుడూ ఇంకా కావాలి అనే అత్యాశ ఉండేది. కవి ఎంత వస్తువులు తెచ్చినా మాయకు అవి సరిపోవు.
ఒక రోజు ఉదయం కవి చేపలు పడుతుండగా, అతని వలలో ఒక మెరిసే బంగారు చేప చిక్కుకుంది. ఆశ్చర్యకరంగా ఆ చేప మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది! 'దయచేసి నన్ను వదిలేయండి కవి, నేను మీకు మంచి స్నేహితురాలిని అవుతాను' అని చేప వేడుకుంది. కవికి ఆ చేపపై జాలి కలిగి దానిని తిరిగి నీటిలో వదిలేశాడు.
కవి ఈ విషయం మాయకు చెప్పగానే, ఆమె కోపంతో ఊగిపోయింది. 'నువ్వు ఎంత మూర్ఖుడివి! ఆ మాయా చేపను ఒక పెద్ద భవనం అడగవచ్చు కదా!' అని తిట్టింది. కవి మళ్ళీ సరస్సు దగ్గరకు వెళ్లి చేపను కోరినప్పుడు, అది వారికి ఒక అందమైన కొత్త ఇల్లును ఇచ్చింది.
కానీ మాయ అత్యాశ తగ్గించుకోలేదు. 'నాకు ఒక పెద్ద రాజభవనం కావాలి!' అని పట్టుబట్టింది. కవి మళ్ళీ చేపను అడిగితే, అది ఒక అద్భుతమైన రాజభవనాన్ని ఇచ్చింది. అయినా మాయ ఆగలేదు. 'మనం మేఘాల పైన తేలే ప్యాలెస్ లో ఉండాలి!' అని అడిగింది.
కవి బాధతో చేపను అడిగాడు. చేప ఆ కోరికను తీర్చింది. కానీ ఇంటికి వెళ్ళాక అక్కడ ఏమీ లేదు! మాయ అత్యాశ వల్ల ఆ భవనం మేఘాల్లోకి ఎగిరిపోయింది. భయపడిన మాయ తన తప్పు తెలుసుకుని ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.
కవి మళ్ళీ సరస్సు దగ్గరకు వెళ్లి, 'నాకు రాజభవనాలు వద్దు, నా భార్య సంతోషంగా, తృప్తిగా ఉంటే చాలు' అని వేడుకున్నాడు. చేప నవ్వి, ఒక మాయాజాలం చేసింది. వారి పాత చిన్న ఇల్లు మళ్ళీ ప్రత్యక్షమైంది. మాయ ఇప్పుడు మారిపోయింది, ఆమె ఎంతో సంతోషంగా జీవించడం మొదలుపెట్టింది.
Moral
అత్యాశ వినాశనానికి దారి తీస్తుంది; ఉన్నదానితో తృప్తి చెందడమే నిజమైన సంతోషం.
