ఒక అందమైన ఉదయం. చిన్నారి కవిన్ మరియు అతని తండ్రి సోము తమ తోటలో మొక్కలు నాటుతున్నారు. కవిన్ చాలా చురుకైన అబ్బాయి, కానీ వయసు చిన్నది కావడంతో చిన్న చిన్న పనులు మాత్రమే చేసేవాడు.
పని చేస్తున్న సమయంలో, ఒక అందమైన గులాబీ మొక్కను నాటడానికి ఒక మంచి చోటు కనిపించింది. కానీ అక్కడ ఒక పెద్ద రాయి అడ్డుగా ఉంది. "నాన్నా, ఈ రాయి వల్ల మనం ఇక్కడ మొక్క నాటలేము! దీన్ని ఎలా తీయాలి?" అని కవిన్ అడిగాడు.
ya. సోము నవ్వుతూ, "కవిన్, నువ్వే ప్రయత్నించి చూడు. నీకు తోచిన పద్ధతిలో ప్రయత్నించు," అని చెప్పారు.
కవిన్ ఎంతో ఉత్సాహంతో ఆ రాయిని నెట్టడానికి ప్రయత్నించాడు. తన చిన్న చేతులతో ఎంత ప్రయత్నించినా రాయి కదలలేదు. తర్వాత ఒక కర్రను తీసుకుని దాన్ని నిలబెట్టి నెట్టడానికి చూశాడు, కానీ రాయి అస్సలు కదలలేదు. కవిన్ నిరాశతో ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. "నాన్నా, ఇది చాలా బరువుగా ఉంది, నేను దీనిని తీయలేను!" అని బాధపడ్డాడు.
అప్పుడు సోము కవిన్ దగ్గరకు వచ్చి, "కవిన్, నీ దగ్గర ఉన్న అన్ని మార్గాలను ఉపయోగించమని నేను చెప్పాను కదా? కానీ నువ్వు ఒక ముఖ్యమైన విషయాన్ని మర్చిపోయావు," అని అన్నారు.
"ఏమిటి నాన్నా?" అని కవిన్ అడిగాడు.
"నీకు సహాయం చేయడానికి నేను ఉన్నానని నువ్వు మర్చిపోయావు!" అని సోము నవ్వుతూ చెప్పారు. సోము కవిన్ చేతులను పట్టుకుని, ఇద్దరూ కలిసి బలాన్ని ఉపయోగించి రాయిని నెట్టారు. ఒక పెద్ద శబ్దంతో ఆ రాయి అక్కడి నుండి పక్కకు జరిగింది.
కవిన్ సంతోషంతో గెంతులేశాడు. "ధన్యవాదాలు నాన్నా! మీరు లేకపోతే నేను దీన్ని ఎప్పటికీ చేయలేకపోయేవాడిని!"
సోము నవ్వుతూ, "ఒంటరిగా చేయలేని పనులను, మనకు సహాయం చేసే వారితో కలిసి చేస్తే చాలా సులభంగా చేయవచ్చు," అని చెప్పారు.
Moral
ఒంటరిగా చేయలేని పనుల కోసం సహాయం కోరడానికి ఎప్పుడూ వెనుకాడకూడదు.
