ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಬೆಳಗಿನ ಸಮಯ. ಕವಿನ್ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂದೆ ಸೋಮು ತಮ್ಮ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಗಿಡಗಳನ್ನು ನೆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕವಿನ್ ತುಂಬಾ ಉತ್ಸಾಹವಂತ ಹುಡುಗ, ಆದರೆ ಅವನು ಚಿಕ್ಕವನಾದ್ದರಿಂದ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ, ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಗುಲಾಬಿ ಗಿಡವನ್ನು ನೆಡಲು ಒಂದು ಜಾಗ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲು ಅಡ್ಡಲಾಗಿತ್ತು. "ಅಪ್ಪಾ, ಈ ಕಲ್ಲಿನಿಂದಾಗಿ ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಗಿಡ ನೆಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ! ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸರಿಸುವುದು?" ಎಂದು ಕವಿನ್ ಕೇಳಿದನು.
ಸೋಮು ನಗುತ್ತಾ, "ಕವಿನ್, ನೀನೇ ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ನೋಡು. ನಿನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸು," ಎಂದರು.
ಕವಿನ್ ತುಂಬಾ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಆ ಕಲ್ಲನ್ನು ತಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳಿಂದ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಕಲ್ಲು ಅಲುಗಾಡಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಅವನು ಒಂದು ಮರದ ತುಂಡನ್ನು ಬಳಸಿ ಕಲ್ಲನ್ನು ಸರಿಸಲು ನೋಡಿದನು, ಆದರೆ ಅದು ಕೂಡ ವಿಫಲವಾಯಿತು. ಕವಿನ್ಗೆ ಬೇಸರವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅವನು ಅಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. "ಅಪ್ಪಾ, ಇದು ತುಂಬಾ ಭಾರವಾಗಿದೆ, ನನ್ನಿಂದ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತನು.
ಆಗ ಸೋಮು ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು, "ಕವಿನ್, ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲಾ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೆ ಅಲ್ವಾ? ಆದರೆ ನೀನು ಒಂದು ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯವನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೀಯೆ," ಎಂದರು.
"ಏನು ಅಪ್ಪಾ?" ಎಂದು ಕವಿನ್ ಕೇಳಿದನು.
"ನಿನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ನಾನು ಇಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ವಿಷಯವನ್ನು ನೀನು ಮರೆತಿದ್ದೀಯೆ!" ಎಂದು ಸೋಮು ಹೇಳಿದರು. ಸೋಮು ಕವಿಯ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಕಿದರು. ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಕಲ್ಲು ಅಲ್ಲಿಂದ ಸರಿದು ಹೋಗಿ.
ಕವಿನ್ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು. "ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಅಪ್ಪಾ! ನೀವು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಇದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ."
ಸೋಮು ನಗುತ್ತಾ, "ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಮಾಡಲು ಕಷ್ಟವಾಗುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು, ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದು," ಎಂದರು.
Moral
ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಮಾಡಲು ಕಷ್ಟವಾಗುವಾಗ ಸಹಾಯ ಕೇಳಲು ಎಂದಿಗೂ ಹಿಂಜರಿಯಬಾರದು.
