வெயில் காலத்து ஒரு இனிய காலைப் பொழுது. கவின் என்ற சிறுவனும் அவனது தந்தை சோமுவும் தங்கள் வீட்டுத் தோட்டத்தில் செடிகளை நடும் வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். கவின் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவன் இன்னும் சிறியவன் என்பதால் எளிமையான வேலைகளை மட்டுமே செய்து வந்தான்.
வேலை செய்துகொண்டிருந்தபோது, ஒரு அழகான ரோஜாச் செடியை நடுவதற்கு ஒரு இடம் தேவைப்பட்டது. ஆனால், அந்த இடத்தில் ஒரு பெரிய பாறை குறுக்கிட்டு இருந்தது. "அப்பா, இங்கே ஒரு செடி நடுவதற்கே இந்த பெரிய கல் தடையாக இருக்கிறது! இதை எப்படி எடுப்பது?" என்று கவின் கேட்டான்.
சோமு சிரித்துக்கொண்டே, "கவின், நீயே முயற்சி செய்து பார். உன்னால் முடிந்தவரை முயற்சி செய்," என்றார்.
கவின் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அந்தப் பாறையைத் தூக்க முயன்றான். அவன் தன் சிறிய கைகளால் அதை நகர்த்தப் பார்த்தான், ஆனால் பாறை அசையவே இல்லை. பிறகு, அருகில் இருந்த ஒரு சிறிய மரக்கட்டையை ஒரு நெம்புகோல் போலப் பயன்படுத்திப் பார்த்தான். ஆனாலும், பாறை அப்படியே இருந்தது. கவினுக்குத் தன் மீது ஒரு ஏக்கம் ஏற்பட்டது. "என்னால் முடியாது அப்பா! இது மிகவும் கனமானது," என்று கூறிவிட்டு வருத்தத்துடன் அமர்ந்தான்.
அப்போது சோமு கவினின் அருகில் வந்து, அவன் தோளைத் தட்டிக் கொடுத்தார். "கவின், நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொன்னேன் அல்லவா? உன்னிடம் இருக்கும் எல்லா வழிகளையும் பயன்படுத்திப் பார்க்கச் சொன்னேன். ஆனால், நீ எதையோ மறந்துவிட்டாய்."
கவின் குழப்பத்துடன், "எதை அப்பா?" என்று கேட்டான்.
"உனக்கு உதவி செய்ய நான் இருக்கிறேன் என்பதை நீ ஏன் பயன்படுத்தவில்லை?" என்று சோமு கேட்டார். சோமு கவினின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, பாறையின் ஒரு பக்கத்தைத் தாங்கிப் பிடித்தார். இருவரும் சேர்ந்து ஒரு பெரும் முயற்சியுடன் அந்தப் பாறையை மெதுவாக நகர்த்தினார்கள். ஒரு பெரிய சத்தத்துடன், அந்தப் பாறை இடத்திலிருந்து வெளியே வந்தது.
கவின் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தான். "நன்றி அப்பா! நீங்கள் இல்லையென்றால் என்னால் இதை ஒருபோதும் செய்ய முடியாது," என்று கூறினான்.
சோமு புன்னகையுடன், "தனி ஆளாகச் செய்ய முடியாத விஷயங்களை, அன்போடு உதவி செய்யும் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து எளிதாகச் செய்துவிடலாம்," என்றார்.
பாடம்
தன்னால் முடியாத காரியங்களைச் செய்யும்போது, உதவி செய்யத் தயங்காதவர்களைத் தேடிச் செல்ல வேண்டும்.
