ఒక అందమైన పట్టణంలో రవి అనే ఒక నైపుణ్యం కలిగిన వృత్తిపనివాడు ఉండేవాడు. అతను చెక్కతో అందమైన అలంకరణ వస్తువులను మరియు పనిముట్లను తయారు చేయడంలో దిట్ట. రవికి ముగ్గురు కుమారులు ఉండేవారు, వారు తమ తండ్రి వద్దే ఈ కళను నేర్చుకున్నారు.
కాలం గడిచేకొద్దీ, రవి వృద్ధాప్యానికి చేరుకున్నాడు. తన వ్యాపారాన్ని ఎవరికి అప్పగించాలో అతను ఆలోచించాడు. కేవలం నైపుణ్యం మాత్రమే కాదు, వ్యాపారాన్ని వృద్ధి చేసే తెలివితేటలు ఉన్న వ్యక్తి కావాలని అతను అనుకున్నాడు. అతను తన ముగ్గురు కుమారులను పిలిచి ఒక సవాలు విసిరాడు. "పక్కనే ఉన్న కొండ ప్రాంతంలో ఒక పెద్ద ఉత్సవం జరుగుతోంది. అక్కడికి వెళ్లి మీ వస్తువులను అమ్మి రండి. ఎవరు ఎక్కువ లాభం తెస్తారో, వారికే నా వ్యాపారం దక్కుతుంది."
పెద్ద కొడుకు మొదట వెళ్ళాడు. అతను ఒక చిన్న మార్కెట్లో తన పనిముట్లను అమ్మడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ అక్కడి ప్రజల దగ్గర ఇప్పటికే అవసరమైన వస్తువులన్నీ ఉన్నాయి. అతను నిరాశగా తిరిగి వచ్చి, "నాన్నా, ప్రజల దగ్గర ఇప్పటికే అన్నీ ఉన్నాయి కాబట్టి నేను చాలా తక్కువ వస్తువులు అమ్మగలిగాను," అని చెప్పాడు.
రెండవ కొడుకు వెళ్ళాడు. ఉత్సవంలో ఉన్న రద్దీని చూసి, అతను ద్వారం వద్ద ఒక చిన్న దుకాణం పెట్టి పర్యాటకులకు చిన్న చిన్న బొమ్మలను అమ్మాడు. అతను కొంత లాభాన్ని తీసుకువచ్చాడు.
చివరిగా, చిన్న కొడుకు కవిన్ వెళ్ళాడు. కవిన్ కేవలం వస్తువులు అమ్మడమే కాకుండా, అక్కడి పరిస్థితిని గమనించాడు. ఉత్సవానికి వచ్చే ప్రజలు ఆ జ్ఞాపకాన్ని భద్రపరుచుకోవాలని కోరుకుంటారని అతను గ్రహించాడు. అతను ఉత్సవ నిర్వాహకులను కలిసి ఒక ఆలోచన చెప్పాడు. "వేలాది మంది ప్రజలు ఇక్కడికి వస్తారు. మీరు వారికి ఈ ఉత్సవానికి సంబంధించిన అందమైన చెక్క జ్ఞాపికలను (souvenirs) ఇస్తే, వారు ఆ జ్ఞాపకాన్ని ఎప్పటికీ గుర్తుంచుకుంటారు."
నిర్వాహకులకు కవిన్ ఆలోచన బాగా నచ్చింది. వారు కవిన్కు ప్రత్యేకమైన జ్ఞాపికలను తయారు చేయమని ఆర్డర్ ఇచ్చారు. కవిన్ ఎంతో శ్రద్ధతో అందమైన వస్తువులను తయారు చేసి అమ్మాడు. అతను తిరిగి వచ్చినప్పుడు, తన అన్నల కంటే చాలా ఎక్కువ లాభాన్ని తెచ్చాడు.
రవి ఎంతో గర్వపడ్డాడు. కవిన్ కేవలం వస్తువును అమ్మడమే కాకుండా, ప్రజల మనసును మరియు ఆ సందర్భం యొక్క ప్రాముఖ్యతను అర్థం చేసుకున్నాడని రవి గ్రహించాడు. రవి తన వ్యాపారాన్ని కవిన్కు అప్పగించాడు.
Moral
అవసరాలను గుర్తించి, ముందుచూపుతో వ్యవహరించడమే నిజమైన విజయం.
