ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ರವಿ ಎಂಬget ಒಬ್ಬ ನೈಪುಣ್ಯವುಳ್ಳ ಕುಶಲಕರ್ಮಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಮರದಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ಕೆತ್ತನೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು. ರವಿಗೆ ಮೂವರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರು, ಅವರು ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಈ ಕಲೆಯನ್ನೇ ಕಲಿತಿದ್ದರು.
ಕಾಲಗಳು ಉರುಳಿದವು, ರವಿ ವಯಸ್ಸಾದನು. ತನ್ನ ಉದ್ಯಮವನ್ನು ಯಾರಿಗೊಪ್ಪಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಕೇವಲ ಕಲೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯೂ ಬೇಕೆಂದು ಅವನು ಬಯಸಿದ್ದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಮೂವರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದು ಒಂದು ಸವಾಲು ಹಾಕಿದನು. "ಹತ್ತಿರದ ಬೆಟ್ಟದ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾರಿ ಬನ್ನಿ. ಯಾರು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಲಾಭವನ್ನು ತರುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಇಡೀ ಉದ್ಯಮವನ್ನು ನೀಡಲಾಗುವುದು."
ಹಿರಿಯ ಮಗ ಮೊದಲು ಹೋದನು. ಅವನು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ಮಾರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಜನರಿಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಬೇಕಾದ ವಸ್ತುಗಳಿದ್ದವು. ಅವನು ಬೇಸರದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿದನು, "ತಂದೆಯೇ, ಜನರಿಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ಇರುವುದರಿಂದ ನಾನು ಕೇವಲ ಕೆಲವು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾರಿದೆ."
ಎರಡನೆಯ ಮಗ ಹೋದನು. ಹಬ್ಬದ ಜನಸಂದಣಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ದಾರಿಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅಂಗಡಿ ಹಾಕಿದನು. ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾರಿದನು. ಅವನು ಸ್ವಲ್ಪ ಲಾಭವನ್ನು ತಂದನು.
ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಕವಿನ್ ಎಂಬ ಕಿರಿಯ ಮಗ ಹೋದನು. ಕವಿನ್ ಕೇವಲ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು. ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಬರುವ ಜನರಿಗೆ ಒಂದು ನೆನಪಿನ ಕಾಣಿಕೆ ಬೇಕೆಂದು ಅವನು ಅರಿತನು. ಅವನು ಹಬ್ಬದ ಸಂಘಟಕರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, "ಹಲವು ಜನರಿಗೆ ಈ ಹಬ್ಬದ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಸುಂದರವಾದ ಕೆತ್ತನೆಯ ಮರದ ಗುರುತುಗಳನ್ನು (tokens) ನೀಡಿದರೆ, ಅವರು ಅದನ್ನು ಸದಾ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ," ಎಂದು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದನು.
ಸಂಘಟಕರಿಗೆ ಕವಿನ್ನ ಐಡಿಯಾ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ಅವರು ಕವಿನ್ಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ನೆನಪಿನ ಕಾಣಿಕೆಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಆರ್ಡರ್ ನೀಡಿದರು. ಕವಿನ್ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಮಾರಿದನು. ಅವನು ಹಿಂದಿರುಗಿದಾಗ, ಅಣ್ಣಂದಿ saudaraರಿಗಿಂತ ಬಹಳ ಹೆಚ್ಚು ಲಾಭವನ್ನು ತಂದಿದ್ದನು.
ರವಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನಕ್ಕನು. ಕವಿನ್ ಕೇವಲ ವಸ್ತುವನ್ನು ಮಾರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಜನರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದನು ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ರವಿ ತನ್ನ ಇಡೀ ಉದ್ಯಮವನ್ನು ಕವಿನ್ಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿದನು.
Moral
ಅಗತ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಅರಿತು ಮತ್ತು ದೂರದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದೇ ಯಶಸ್ಸಿನ ಗುಟ್ಟು.
