పూర్వం ఒక రాజు ఉండేవారు, ఆయనకు పక్షులంటే చాలా ఇష్టం. తన ఇష్టాన్ని తీర్చుకోవడానికి ఆయన రాజభవనానికి ఆనుకుని ఒక పెద్ద పక్షుల నివాసాన్ని నిర్మించారు. ప్రపంచంలోని వివిధ ప్రాంతాల నుండి అందమైన, అరుదైన పక్షులను పట్టుకొని ఆయన ఆ నివాసంలో బంధించారు.
ఒక సాయంత్రం, రాజు పక్షుల నివాసం దగ్గర నడుస్తుండగా, ఒక నీలిరంగు పక్షి మరియు దాని పిల్ల మాట్లాడుకోవడం విన్నారు.
"అమ్మా, మన రెక్కలు ఇంత పొడవుగా ఎందుకు ఉన్నాయి?" అని పిల్ల పక్షి అడిగింది.
"బిడ్డా, అడవుల్లో మరియు ఎత్తైన కొండల మధ్య అలసట లేకుండా ఎగరడానికి ఈ పొడవైన రెక్కలు మనకు సహాయపడతాయి," అని తల్లి పక్షి చెప్పింది.
"మరి మన కాళ్లు ఇంత బలంగా ఎందుకు ఉన్నాయి?" అని పిల్ల పక్షి మళ్ళీ అడిగింది.
"చెట్టు కొమ్మలను గట్టిగా పట్టుకోవడానికి మరియు నేలపై నడిచేటప్పుడు పడిపోకుండా ఉండటానికి ఈ బలమైన కాళ్లు మనకు దేవుడు ఇచ్చిన వరం," అని తల్లి వివరించింది.
చివరగా, పిల్ల పక్షి చాలా బాధగా అడిగింది, "అమ్మా, ఆకాశంలో ఎగరడానికి మరియు అడవుల్లో స్వేచ్ఛగా జీవించడానికి మనకు ఇవన్నీ దొరికాయి కదా, మరి మనం ఈ చిన్న పంజరంలో ఎందుకు బంధీలుగా ఉన్నాము? ఈ గోడల మధ్య మనం ఏం చేయాలి?"
ఆ మాటలు రాజు మనసును కలిచివేసాయి. తన స్వార్థం కోసం పక్షుల స్వేచ్ఛను హరించినందుకు ఆయనకు చాలా బాధ కలిగింది. తన తప్పును ఆయన గ్రహించారు.
మరుసటి రోజు ఉదయమే రాజు ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నారు. పక్షుల నివాసంలోని అన్ని పంజరాలను తెరిపించి, పక్షులన్నింటినీ వాటి సహజమైన అడవులకు మరియు కొండలకు పంపించివేశారు. పక్షులు స్వేచ్ఛగా ఎగురుతుండటం చూసి రాజు మనసు సంతోషంతో నిండిపోయింది.
Moral
జీవరాశుల స్వేచ్ఛే వాటి నిజమైన సంతోషం.
