பழைய காலத்துல, ஒரு பெரிய ராஜ்யத்தை ஒரு மன்னன் ஆண்டு வந்தான். அவனுக்கு விலங்குகள் மற்றும் பறவைகளை ரொம்ப பிடிக்கும். அதனால், அவன் தன் அரண்மனைத் தோட்டத்தில் ஒரு பெரிய பறவை இல்லத்தையும் உருவாக்கினான். உலகத்தின் மூலை முடுக்கெல்லாம் இருந்து அழகான, அரிய வகை பறவைகளை அவன் சிறைபிடித்து அங்கேயே வளர்த்தான்.
ஒரு நாள் மாலை நேரம், அந்தப் பறவை இல்லத்தின் அருகே மன்னன் அமைதியாக நடந்து சென்று கொண்டிருந்தான். அப்போது, ஒரு அழகான நீல நிறத் தாழைப் பறவையும், அதன் குட்டியும் பேசிக்கொள்வதை அவன் தற்செயலாகக் கேட்டான்.
"அம்மா, நம் சிறகுகள் ஏன் இவ்வளவு நீளமாக இருக்கின்றன?" என்று குட்டிப் பறவை கேட்டது.
அதற்குத் தாய் பறவை மென்மையாகச் சொன்னது, "மகனே, நாம் காடுகளிலும், உயரமான மலைகளிலும் பறக்கும்போது, காற்றில் தடையின்றி வேகமாகச் செல்ல இந்த நீண்ட சிறகுகள் நமக்கு உதவுகின்றன."
குட்டிப் பறவை மீண்டும் கேட்டது, "அப்படியானால், நம் கால்கள் ஏன் இவ்வளவு வலிமையாக இருக்கின்றன?"
"நாம் மரக்கிளைகளில் உறுதியாகத் தொங்கவும், தரையில் ஓடும்போது தடுமாறாமல் இருக்கவும் இந்தத் தடிமனான கால்கள் நமக்குக் கடவுள் கொடுத்த வரம்," என்று தாய் பறவை விளக்கியது.
இறுதியாக, குட்டிப் பறவை ஒரு சோகமான குரலில் கேட்டது, "அம்மா, காடுகளிலும், வானத்திலும் சுதந்திரமாகப் பறக்கவே நமக்கு இந்தத் திறன்கள் அனைத்தும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால், நாம் ஏன் இந்தச் சிறிய கூண்டுக்குள் அடைபட்டுக் கிடக்கிறோம்? இந்தச் சுவர்களுக்குப் பின்னால் நமக்கு என்ன வேலை?"
அந்தக் கேள்வி மன்னனின் இதயத்தைத் தைத்தது. அவன் தன் தவறை உணர்ந்தான். "நாம் நம் மகிழ்ச்சிக்காக, இந்த உயிரினங்களின் சுதந்திரத்தைப் பறித்துவிட்டோமே! இவை காடுகளிலும், வானத்திலும் தான் வாழத் தகுதியானவை," என்று வருத்தத்துடன் நினைத்தான்.
மறுநாள் காலையிலேயே, மன்னன் ஒரு பெரிய முடிவை எடுத்தான். தன் அரண்மனைப் பறவை இல்லத்தில் இருந்த அனைத்துப் பறவைகளையும் அவற்றின் இயற்கையான காடுகளுக்கும், மலைகளுக்கும் பாதுகாப்பாக அனுப்பி வைத்தான். இப்போது அந்தத் தோட்டம் அமைதியானது, ஆனால் மன்னனின் மனம் அந்தப் பறவைகளின் சுதந்திரத்தைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடைந்தது.
பாடம்
உயிரினங்களின் சுதந்திரமே அவற்றிற்கு உண்மையான மகிழ்ச்சியைத் தரும்.
