అది ఒక అందమైన ఉదయం. అర్జున్ అనే బాలుడు దగ్గరలోని గ్రామంలో జరిగే పెద్ద పండుగను చూడటానికి వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతున్నాడు. ప్రయాణం మొదలుపెట్టే ముందు, అతని తల్లి అతనికి రుచికరమైన అల్పాహారం వడ్డించింది.
అర్జున్ తినడానికి కూర్చున్నప్పుడు, ఒక ఆపిల్ ముక్కలు చేయడానికి ఒక చిన్న కత్తిని ఉపయోగించాడు. అప్పుడు అతని తల్లి, "అర్జున్, ఆ కత్తిని ఒక్క నిమిషం నాకు ఇస్తావా?" అని అడిగింది.
అర్జున్ కత్తిని తీసుకున్నాడు. అతను దానిని ఆమెకు ఇచ్చేటప్పుడు చాలా జాగ్రత్తగా ప్రవర్తించాడు. కత్తి యొక్క పదునైన భాగం తన వైపు ఉండేలా, మరియు సురక్షితమైన పిడి (handle) తన తల్లి వైపు ఉండేలా తిప్పి ఆమెకు అందించాడు.
అతని తల్లి చిరునవ్వుతో ఇలా అంది, "అర్జున్, నువ్వు ఈరోజు తెలియకుండానే ఒక గొప్ప పాఠం నేర్చుకున్నావు. నువ్వు ఆ కత్తిని ఇచ్చిన విధానం నాకు చాలా నచ్చింది."
అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా, "అదేంటమ్మా?" అని అడిగాడు.
తల్లి ఇలా వివరించింది, "జీవితంలో కూడా కొందరు మనుషులు కత్తి పదునులాంటి కఠినమైన మాటలు మాట్లాడవచ్చు. అటువంటప్పుడు నువ్వు ఆ కత్తి పిడిలా ఉండాలి. అంటే, పదునైన మాటలను ఓపికతో ఎదుర్కోవాలి, కానీ ఇతరులకు ఎప్పుడూ ప్రేమను, మృదువైన మాటలను మాత్రమే అందించాలి. మాటలు ఇతరులను గాయపరచకూడదు, ఓదార్చాలి."
అర్జున్ తన చిన్న పని వెనుక ఉన్న గొప్ప అర్థాన్ని గ్రహించాడు. తెలివితేటలతో, ప్రశాంతతతో ఎలా ఉండాలో తెలుసుకున్న అతను, ఎంతో ఉత్సాహంగా తన ప్రయాణాన్ని కొనసాగించాడు.
Moral
కఠినమైన మాటలను ప్రేమ మరియు ఓపికతో ఎదుర్కోవాలి.
