ஒரு அழகான காலை வேளையில், இளையவன் இளமாறன் ஒரு முக்கியமான பயணத்திற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். அவன் தனது நண்பர்களுடன் ஒரு பெரிய திருவிழாவிற்குச் செல்லத் திட்டமிட்டிருந்தான். கிளம்பும் முன், அவனது தாய் அவனுக்குச் சுவையான உணவைச் சமைத்துக் கொடுத்தார்.
இளமாறன் உணவைச் சாப்பிட அமர்ந்தபோது, ஒரு ஆப்பிளை நறுக்க ஒரு சிறிய கத்தியைப் பயன்படுத்தினான். அப்போது அவனது தாய், "மகனே, அந்த கத்தியை ஒரு நிமிடம் என்னிடம் கொடுப்பாயா?" என்று அன்புடன் கேட்டார்.
இளமாறன் கத்தியை எடுத்து அவரிடம் கொடுத்தான். ஆனால், அவன் கத்தியைக் கொடுக்கும்போது, கூர்மையான முனை அவனது பக்கமும், பாதுகாப்பான கைப்பிடிப் பகுதி அவன் தாயின் பக்கமும் இருக்குமாறு மிகவும் கவனமாகத் திருப்பித் தந்தான். இது அவனது தாய்க்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது.
அவள் புன்னகையுடன் சொன்னார், "இளமாறா, நீ இன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டாய். நீ கத்தியைக் கொடுத்த விதம் எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. நீ கூர்மையான பகுதியை உன்னிடமும், பாதுகாப்பான பகுதியை என்னிடமும் வைத்தாய். வாழ்க்கையிலும் நாம் இப்படித்தான் நடந்து கொள்ள வேண்டும்.
உலகில் பல நேரங்களில் மக்கள் உன்னைத் துன்புறுத்தவோ அல்லது கோபப்படவோ தூண்டும் கூர்மையான சொற்களைப் பேசுவார்கள். அந்தச் சூழலில், நீ ஒரு கத்தியின் கைப்பிடியைப் போல இருக்க வேண்டும். மற்றவர்களின் கசப்பான பேச்சுகள் உன்னைத் தாக்க விடாமல், நீ அமைதியாகவும், அன்பாகவும், பாதுகாப்பாகவும் பதிலளிக்க வேண்டும். கூர்மையான சொற்களைத் தவிர்த்து, அன்பான பதில்களை மட்டுமே மற்றவர்களுக்குத் தர வேண்டும்."
இளமாறன் தன் தாயின் வார்த்தைகளைத் திகைப்புடன் கேட்டான். அந்தச் சிறிய செயல் அவனுக்கு வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுத்தது. அவன் புன்னகையுடன், மிகுந்த தெளிவோடு தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்தான்.
பாடம்
கூர்மையான சொற்களைத் தவிர்த்து, அன்பான பதில்களைக் கூறி உலகை வெல்லலாம்.
