ఒక దట్టమైన అడవి అంచున ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు ఉంది. ఆ చెట్టు కింద కపిలన్ అనే తాబేలు నివసించేది. కపిలన్కు తన గట్టి మరియు బలమైన కవచం అంటే చాలా గర్వం. తాను ప్రపంచంలోనే అత్యంత సురక్షితమైన జీవిని అని అది అనుకునేది.
ఒక రోజు కపిలన్ విశ్రాంతి తీసుకుంటుండగా, చెట్టు పైన చిట్టు అనే చిన్న పక్షి గూడు కట్టుకోవడం గమనించింది. కపిలన్ పైకి చూసి, "ఏయ్ చిట్టు! అంత కష్టపడి ఆ చిన్న గూడును ఎందుకు కడుతున్నావు?" అని అడిగింది.
చిట్టు నెమ్మదిగా సమాధానం ఇచ్చింది, "కపిలన్ మిత్రమా, త్వరలో నా గుడ్లు పగిలి పిల్లలు వస్తాయి. అవి సురక్షితంగా ఉండటానికి ఈ గూడు అవసరం."
ఇది విని కపిలన్ ఎగతాళిగా నవ్వింది. "అమ్మో! చిన్న గాలి వీచినా నీ గూడు ఊడిపోతుంది. నా కవచాన్ని చూడు! ఇది ఒక కోటలా బలంగా ఉంది. ఎవరూ దీన్ని పగలగొట్టలేరు. ఇంత బలహీనమైన ఇంట్లో నువ్వు ఎందుకు ఉంటున్నావు?"
చిట్టు చిరునవ్వుతో ఇలా అంది, "నీ కవచం బలంగా ఉండటం నిజమే కపిలన్. కానీ నీ ఇంటిలోకి ఎవరూ రాలేరు. నా గూడు చిన్నదే కావచ్చు, కానీ నా స్నేహితులు, బంధువులు ఇక్కడికి వచ్చి సంతోషంగా మాట్లాడుకుంటారు. ప్రేమ మరియు సంతోషం ఉన్న చోటే నిజమైన నివాసం."
కపిలన్ నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. తన బలమైన కవచం తనను ఎంత ఒంటరిని చేసిందో అప్పుడు దానికి అర్థమైంది.
Moral
ప్రేమ మరియు బంధువులతో నిండిన చిన్న గూడు, ఒంటరితనంతో కూడిన పెద్ద కోట కంటే మిన్న.
