ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில், பெரிய ஆலமரம் ஒன்று இருந்தது. அந்த மரத்தின் அடியில் கபிலன் என்ற ஆமை வாழ்ந்து வந்தது. கபிலன் மிகவும் வலிமையானது மற்றும் அது தனது கடினமான ஓட்டைப் பார்த்து மிகவும் பெருமைப்படும் குணம் கொண்டது.
ஒரு நாள், கபிலன் மரத்தடியில் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது, மேலே ஒரு சிறிய கிளி, சிட்டு, என்ற பெயரில் தன் கூட்டினைத் தைரியமாகப் பின்னிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தது. கபிலன் மெதுவாகக் கேட்டது, "ஏய் சிட்டு! ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு அந்த மெல்லிய குச்சிகளாலும் இலைகளாலும் ஒரு கூட்டைச் செய்கிறாய்?"
சிட்டு அமைதியாகப் பதிலளித்தது, "கபிலன் நண்பரே, விரைவில் என் முட்டைகள் பொரிந்து குட்டிகள் வரும். அவை பாதுகாப்பாக இருக்க இந்த வீடு தேவை."
இதைக் கேட்ட கபிலன் ஏளனமாகச் சிரித்தது. "பார்க்கவே பயமாக இருக்கிறது! ஒரு சிறிய காற்று வீசினால் கூட உன் வீடு உடைந்துவிடும். இதோ என் ஓட்டைப் பார்! இது ஒரு மாளிகையைப் போல வலிமையானது. எவராலும் இதை உடைக்க முடியாது. நீ ஏன் இப்படி ஒரு பலவீனமான வீட்டில் வசிக்கிறாய்?" என்று கர்வத்துடன் கேட்டது.
சிட்டு புன்னகையுடன் சொன்னது, "உன் வீடு மிகவும் வலிமையானது உண்மைதான். ஆனால், உன் வீட்டிற்குள் ஒரு சிறிய பூச்சி கூட வர முடியாது. என் வீடு சிறியதுதான், ஆனால் என் நண்பர்களும், உறவினர்களும் வந்து இங்கே மகிழ்ச்சியாகப் பேசுவார்கள். அன்பும் மகிழ்ச்சியும் இருக்கும் இடத்தில் தான் உண்மையான பாதுகாப்பு இருக்கிறது."
கபிலன் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தது. தனது வலிமையான ஓட்டுத் தன்னைத் தனிமைப்படுத்துவதை அது அப்போதுதான் உணர்ந்தது.
பாடம்
தனிமையான மாளிகையை விட, அன்பும் உறவுகளும் நிறைந்த சிறிய குடிசையே சிறந்தது.
