ఒక అందమైన మధ్యాహ్నం, తెలివైన మంత్రి విక్రమ్ తన చిన్న కూతురు మాయను రాజసభకు తీసుకువచ్చాడు. రాజు మాయను చూడగానే ఎంతో సంతోషించి, తన పక్కనే కూర్చోమని పిలిచాడు.
కొంత సమయం గడిచాక, మాయ చాలా నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ఉండటం రాజు గమనించాడు. ఆమె ఏమీ మాట్లాడటం లేదు. రాజు మెల్లగా ఆమెను అడిగాడు, "చిన్నారి, నువ్వు ఎందుకు అంత నిశ్శబ్దంగా ఉన్నావు? నీకు భయంగా ఉందా లేక బోర్ కొడుతుందా?"
మాయ నవ్వుతూ ఇలా చెప్పింది, "లేదు మహారాజా, నాకు భయం లేదు. నేను ఒక ప్రత్యేకమైన నియమాన్ని పాటిస్తున్నాను. నేను పెద్దవారితో ఉన్నప్పుడు చాలా తక్కువగా మాట్లాడతాను, కానీ నా వయస్సు పిల్లలతో ఉన్నప్పుడు మాత్రం చాలా ఎక్కువగా మాట్లాడతాను."
రాజు ఆశ్చర్యపోతూ, "అదేంటి వింత అలవాటు? పెద్దవారు చెప్పే విషయాలను క్లుప్తంగా చెప్పాలని అందరూ అంటారు, మరి నువ్వు ఎందుకు అంత తక్కువగా మాట్లాడుతున్నావు?" అని అడిగాడు.
మాయ చాలా వివేకంతో ఇలా వివరించింది, "మహారాజా, పెద్దవారు మాట్లాడేటప్పుడు వారు గొప్ప విషయాలను, అనుభవాలను పంచుకుంటారు. నేను కూడా మాట్లాడుతుంటే, వారు చెప్పే ఆ విలువైన మాటలను నేను సరిగ్గా వినలేను. మనం నిశ్శబ్దంగా విన్నప్పుడే ఆ జ్ఞానాన్ని పొందగలం. కానీ చిన్న పిల్లలతో మాట్లాడేటప్పుడు, వారికి విషయాలు అర్థం కావడానికి మనం వివరంగా, ఎక్కువ సేపు మాట్లాడాలి," అని చెప్పింది.
మాయ మాటలు విని రాజు ఆశ్చర్యపోయాడు. అంత చిన్న పిల్లలో ఇంతటి గొప్ప ఆలోచన ఉండటం చూసి ఆయన ముగ్ధుడయ్యాడు. మంత్రి విక్రమ్ తన కూతురిని ఎంత బాగా పెంచాడో రాజు మెచ్చుకున్నాడు. మాయ తెలివితేటలను బహుమతిగా రాజు ఆమెకు విలువైన నగలు మరియు వస్త్రాలను అందించాడు.
Moral
జ్ఞానం కోసం పెద్దల మాటలను శ్రద్ధగా వినాలి; జ్ఞానాన్ని పంచుకోవడానికి పిల్లలతో ప్రేమగా మాట్లాడాలి.
