ஒரு அழகான மாலை நேரத்தில், அறிவாளி மந்திரவாதி விஸ்வநாதன் தனது சிறு மகள் நிலாவை அரண்மனைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அரசர் சக்ரவர்த்தி அவர்களைக் கண்டதும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து, நிலாவைத் தனது அருகில் அமரச் சொன்னார்.
சிறிது நேரம் கழித்து, நிலா அமைதியாகத் தலையை குனிந்தபடி அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்த அரசர், அவரிடம் மென்மையாகக் கேட்டார், "சிறு தேவதையே, நீ ஏன் எதற்கும் பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக இருக்கிறாய்? உனக்கு ஏதேனும் பயமா அல்லது சோர்வா?"
நிலா நிமிர்ந்து பார்த்து, புன்னகையுடன் சொன்னாள், "இல்லை மன்னா, நான் பயப்படவில்லை. நான் ஒரு விசித்திரமான விதியைப் பின்பற்றி வருகிறேன். நான் பெரியவர்களிடம் பேசும்போது மிகக் குறைவாகவும், அமைதியாகவும் இருப்பேன். ஆனால், என்னைப் போன்ற சிறியவர்களிடம் பேசும்போது அதிக உற்சாகத்துடனும், நிறைய வார்த்தைகளுடனும் பேசுவேன்."
அரசர் வியப்புடன், "இது என்ன விசித்திரமான பழக்கம்? பெரியவர்கள் சொல்லும் விஷயங்களைச் சுருக்கமாகச் சொல்ல வேண்டும் என்று சொல்வார்கள், நீ ஏன் இவ்வளவு குறைவாகப் பேசுகிறாய்?" என்று கேட்டார்.
நிலா மிகவும் நிதானமாக விளக்கினாள், "மன்னா, பெரியவர்கள் சொல்லும் அறிவுரைகள் மிகவும் விலையுயர்ந்தவை. நாம் பேசிக்கொண்டே இருந்தால், அவர்கள் சொல்லும் ஆழமான கருத்துக்களைக் கவனிக்கத் தவறிவிடுவோம். நாம் அமைதியாகக் கேட்டால் மட்டுமே அந்த ஞானத்தைப் பெற முடியும். ஆனால், சிறியவர்களிடம் பேசும்போது, அவர்களுக்குத் தெரியாத விஷயங்களை நாம் பொறுமையாக, விரிவாகச் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அவர்களுக்கு அது புரியும்."
நிலாவின் இந்த முதிர்ச்சியான மற்றும் அறிவுப்பூர்வமான பதிலைக் கேட்டு அரசர் வியந்து போனார். ஒரு சிறுமியின் உள்ளம் இவ்வளவு ஆழமான சிந்தனையைக் கொண்டிருப்பதை அவர் எண்ணிப் போற்றினார். விஸ்வநாதனின் வளர்ப்பு எவ்வளவு சிறப்பானது என்பதை உணர்ந்த அரசர், நிலாவைப் பாராட்டி அவளுக்குப் பல விலையுயர்ந்த ஆபரணங்களையும் இனிப்புகளையும் பரிசாக வழங்கினார்.
பாடம்
பெரியவர்களிடம் அமைதியாகக் கேட்டு அறிவைப் பெற வேண்டும்; சிறியவர்களிடம் அன்போடு விளக்கிக் கூற வேண்டும்.
