చాలా కాలం క్రితం, ప్రపంచం పచ్చదనంతో, చల్లదనంతో నిండి ఉండేది. ఆ సమయంలో పాముల పూర్వీకులు 'నీడ బల్లిలు' అని పిలవబడేవారు. వాటికి నడవడానికి నాలుగు బలమైన కాళ్లు ఉండేవి.
కానీ కాలం మారింది. పచ్చని అడవులు మెల్లగా ఎడారిగా మారిపోయాయి. జంతువులన్నీ నీటి కోసం దూరంగా ఉన్న నదుల వైపు వెళ్లాల్సి వచ్చింది. పక్షులు ఎగిరిపోయాయి, ఒంటెలు ఇసుకలో నడవడానికి సిద్ధమయ్యాయి.
కానీ ఆ బల్లులకు ఒక పెద్ద సమస్య ఎదురైంది. వేడి ఇసుకలో నడుస్తున్నప్పుడు వాటి కాళ్లు కాలిపోసాగాయి. 'ఈ కాళ్లు మనకు అడ్డంకిగా మారుతున్నాయి!' అని ఒక చిన్న బల్లి బాధపడింది.
అవి ఒక కొత్త మార్గాన్ని కనిపెట్టాయి. ఇసుకపై నడవడానికి బదులు, తమ శరీరాన్ని వంకరగా తిప్పుతూ ఇసుక లోపల వెళ్లడం నేర్చుకున్నాయి. ఇసుక లోపల చల్లగా ఉంటుందని, అక్కడ కాళ్లు లేకుండా జారిపోవడం సులభమని అవి గ్రహించాయి. తరతరాలు గడిచేకొద్దీ, ఇసుక రాపిడి వల్ల వాటి కాళ్లు క్రమంగా చిన్నవిగా మారి, చివరికి పూర్తిగా మాయమైపోయాయి.
కాళ్లు లేకపోవడం ఒక బలహీనత కాదు, అది ఒక గొప్ప శక్తిగా మారింది. ఇప్పుడు అవి ఇసుకలో వేగంగా వెళ్లగలవు, చిన్న రంధ్రాల్లో దాక్కోగలవు మరియు ఎండ నుండి త్వరగా తప్పించుకోగలవు. పరిస్థితులకు అనుగుణంగా మారడమే జీవన రహస్యం.
Moral
పరిస్థితులకు అనుగుణంగా మారడమే మనుగడకు మార్గం.
