முன்னொரு காலத்தில், காடுகள் பசுமையாகவும் குளிர்ச்சியாகவும் இருந்தன. அப்போது நிலத்தில் வாழும் அனைத்து உயிரினங்களும் கால்களைக் கொண்டுதான் நடப்பன. அந்த காலத்தில்தான் பாம்புகளின் முன்னோடிகளான 'நிழல் பல்லிகள்' வாழ்ந்து வந்தன. அவற்றிடம் நான்கு வலுவான கால்கள் இருந்தன.
காலப்போக்கில், உலகம் மாறத் தொடங்கியது. ஒரு பகுதியில் பெரிய வறட்சி ஏற்பட்டு, பசுமையான காடுகள் மெல்ல மெல்ல மணல் நிறைந்த பாலைவனங்களாக மாறின. இந்த புதிய சூழலில் உயிர்வாழப் போராடும் விலங்குகள் அனைத்தும் ஒரு முடிவுக்கு வந்தன. காட்டை விட்டு வெளியேறி, வெகு தொலைவில் இருக்கும் நீரோடைகளை நோக்கிப் பயணம் செய்ய வேண்டியிருந்தது.
பறவைகள் சிறகடித்துப் பறந்து சென்றன. ஒட்டகங்கள் தங்களின் உடல் அமைப்பை மாற்றிக்கொண்டு மணல் பரப்பில் நடக்கத் தயாராகின. ஆனால், அந்தப் பல்லிகளுக்கு ஒரு பெரிய சிக்கல் இருந்தது. அவற்றின் நான்கு கால்களும் மணலில் நடக்கும்போது மிகவும் சூடாகிவிட்டன. மணல் தகிக்கும்போது, கால்கள் அந்த வெப்பத்தைத் தாங்க முடியாமல் தவித்தன.
'இந்தக் கால்கள் நமக்குத் தடையாக இருக்கின்றனவே!' என்று ஒரு சிறிய பல்லி வருத்தத்துடன் கூறியது. மற்ற பல்லிகளும் அதே கவலையில் இருந்தன. சில விலங்குகள் அந்தப் பாலைவனத்தைத் தாண்டிச் செல்லத் துணிந்தன, சில அங்கேயே தங்கிப் பசியால் வாடின.
அந்தப் பல்லிகள் ஒரு புத்திசாலித்தனமான முடிவை எடுத்தன. தங்களின் கால்களைப் பயன்படுத்துவதை விட, உடலை வளைத்து நெளித்துச் செல்வதே சிறந்தது என்று உணர்ந்தன. மணலுக்கு அடியில் குழி தோண்டிச் செல்வது எளிதாக இருக்கும் என்று அவை கண்டறிந்தன. கால்கள் மணலில் உராய்ந்து தடையை ஏற்படுத்தின, எனவே கால்களை மெல்ல மெல்லக் குறைத்துக்கொண்டு, உடல் முழுவதையும் ஒரு நீளமான வளைவாக மாற்றிக்கொண்டன.
தலைமுறை தலைமுறையாக, அந்தப் பல்லிகள் கால்களின் தேவையை முழுமையாகத் துறந்தன. கால்கள் இல்லாததால், அவற்றால் மணலுக்கு அடியில் மிக வேகமாகச் செல்ல முடிந்தது, பாறைகளுக்கு இடையில் எளிதாக நெளிந்து செல்ல முடிந்தது, மற்றும் வெப்பத்திலிருந்து தப்பிக்க மண்ணுக்கு அடியிலேயே வசிக்க முடிந்தது. கால்கள் இல்லாதது ஒரு பலவீனம் அல்ல, அது அந்தப் புதிய உலகத்தில் வாழ்வதற்கான ஒரு அற்புதமான திறனாக மாறியது.
பாடம்
சூழலுக்கு ஏற்ப நம்மை மாற்றிக்கொள்வதே வாழ்வின் வெற்றி.
