ఒక అందమైన గ్రామంలో కవి మరియు రిషి అనే ఇద్దరు అన్నదమ్ములు ఉండేవారు. కవి చాలా ప్రశాంతమైన వ్యక్తి, తక్కువలో తృప్తి చెందేవాడు. కానీ రిషికి మాత్రం ఎప్పుడూ ఏదో కావాలని, ఇంకా కావాలని కోరుకునే అత్యాశ ఎక్కువ.
వారి తండ్రి ఒక రైతు. ఒకరోజు ఆయన వారిద్దరినీ పిలిచి, "నా వయస్సు పైబడింది. ఈ పొలాలను మీ ఇద్దరికీ పంచాలనుకుంటున్నాను" అని చెప్పారు.
కవి, "నాన్నా, మీరు ఏది ఇచ్చినా నాకు చాలు" అన్నాడు. కానీ రిషి, "నాకు అందరికంటే ఎక్కువ భూమి కావాలి" అని పట్టుబట్టాడు.
అప్పుడు తండ్రి ఒక పరీక్ష పెట్టారు. "సరే, ఒక పోటీ! సూర్యుడు అస్తమించేలోపు మీరు ఈ పొలంలో నడవాలి. మీరు ఎంత దూరం నడిస్తే అంత భూమి మీకు సొంతం. కానీ ఒక నిబంధన, మీరు చెప్పులు లేకుండా నడవాలి."
పోటీ మొదలైంది. కవి నెమ్మదిగా నడవడం ప్రారంభించాడు. మధ్యాహ్నం అయ్యేసరికి, కవికి తను నడిచిన దూరం తన కుటుంబానికి సరిపోతుందని అనిపించింది. "ఇక చాలు, ఇంటికి వెళ్లి నాన్నతో ఉండాలి" అని తృప్తిగా వెనక్కి తిరిగి ఇంటికి వచ్చేశాడు.
కానీ రిషికి ఆశ ఆగలేదు. "ఇంకొంచెం దూరం వెళ్తే పెద్ద పొలం దొరుకుతుంది" అని అనుకుంటూ నడిచాడు. కాళ్లు నొప్పులు పుట్టినా, ఎండ తగులుతున్నా అతను ఆగలేదు. సూర్యుడు అస్తమించే సమయానికి కూడా రిషి ఇంకా చాలా దూరంలో ఉన్నాడు.
సాయంత్రం కవి తండ్రి దగ్గరకు చేరుకున్నాడు. రిషి చాలా ఆలస్యంగా, అలసిపోయి ఇంటికి వచ్చాడు. సూర్యుడు అస్తమించిన తర్వాత అతను తిరిగి రావడం వల్ల అతనికి ఎక్కువ దూరం నడిచినా ప్రయోజనం లేకపోయింది.
తండ్రి కవితో, "నువ్వు తృప్తిగా ఉన్నావు కాబట్టి, నీకు ఈ పొలాన్ని ఎక్కువ భాగం ఇస్తాను" అన్నారు. రిషితో, "నువ్వు అతిగా ఆశపడి దూరం వెళ్ళిపోయావు, అందుకే నీకు వచ్చిన చిన్న భాగం మాత్రమే నీకు దక్కుతుంది" అని చెప్పారు.
అతి ఆశ వల్ల ఉన్నది పోతుందని రిషి గ్రహించాడు.
Moral
తృప్తిగా ఉండటమే నిజమైన సంపద.
