ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் விமல் என்ற இரண்டு அண்ணன் தம்பிகள் வாழ்ந்து வந்தார்கள். கதிர் மிகவும் அமைதியானவன், எதற்கிருந்தாலும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பவன். ஆனால் விமல் எப்போதும் எதையாவது இழந்துவிட்டோமே என்று கவலைப்பட்டு, இன்னும் அதிகமாக வேண்டும் என்று ஆசைப்படுபவன்.
அவர்களது தந்தை ஒரு பெரிய விவசாயி. ஒருநாள் அவர் தன் மகன்களை அழைத்து, "என் காலம் முடிந்துவிட்டது. இனி இந்த நிலங்களை நீங்கள் இருவரும் பிரித்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால், உங்களுக்குப் பிடித்ததை நீங்களே முடிவு செய்யுங்கள்" என்றார்.
கதிர், "அப்பா, நீங்கள் எதை கொடுத்தாலும் எனக்குப் போதும்" என்றான். ஆனால் விமல், "எனக்கு மற்றவர்களை விடப் பெரிய நிலம் வேண்டும்" என்று பிடிவாதமாக இருந்தான்.
அப்போது தந்தை ஒரு யோசனை சொன்னார். "சரி, ஒரு சவால்! இன்று சூரியன் மறையும் முன் நீங்கள் இருவரும் இந்த வயல்வெளியில் நடக்கத் தொடங்க வேண்டும். நீங்கள் எவ்வளவு தூரம் நடந்து செல்கிறீர்களோ, அவ்வளவு நிலம் உங்களுடையது. ஆனால் ஒரு நிபந்தனை, நீங்கள் வெறும் காலில் தான் நடக்க வேண்டும், எந்த உதவியும் இல்லாமல் நடக்க வேண்டும்."
சவால் தொடங்கியது. கதிர் மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கினான். மதிய வெயில் சுட்டெரித்தபோது, கதிர் யோசித்தான், "எனக்குத் தேவையான அளவு நிலம் கிடைத்துவிட்டது, இப்போது திரும்பிப் போய் அப்பாவிடம் சேரலாம்." அவன் திருப்தியுடன் திரும்பி வீட்டிற்கு வந்தான்.
ஆனால் விமல், "இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் சென்றால் பெரிய நிலம் கிடைக்கும்" என்று ஆசைப்பட்டுத் தொடர்ந்து நடந்தான். கால்கள் வலிக்கத் தொடங்கின, வெயில் மண்டையை சுற்றியது. ஆனாலும் அவன் ஆசை அவனைக் கட்டுப்படுத்தவில்லை. சூரியன் மறையத் தொடங்கியபோது, விமல் இன்னும் தூரத்தில் இருந்தான். அவனால் திரும்பி வரவே முடியவில்லை.
மாலைத் தாழ்வில் கதிர் தந்தையிடம் வந்து சேர்ந்தான். விமல் இன்னும் வெகுதூரத்தில், களைப்படைந்து அமர்ந்திருந்தான். தந்தை கதிரைப் பார்த்து, "நீ திருப்தியோடு இருந்ததால், உனக்கு இந்த நிலத்தின் பெரும்பகுதியைத் தருகிறேன்" என்றார். பிறகு விமல் பற்றிச் சொன்னார், "விமல் ஆசைப்பட்டுத் தன் எல்லையைத் தாண்டிவிட்டான். அவன் வெகுதூரம் சென்றதால், அவனுக்குப் பின்னால் இருக்கும் சிறிய பகுதியை மட்டுமே அவனால் அடைய முடியும்."
விமல் தன் தவறை உணர்ந்து வருந்தினான். பேராசை அவனுக்குக் கிடைத்ததையும் பறித்துவிட்டது.
பாடம்
போதும் என்ற மனமே பொன் செய்யும் மருந்து.
