ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ಮತ್ತು ರಿಷಿ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರಿದ್ದರು. ಕವಿ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವನು, ಲಭ್ಯವಿರುವ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೂ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ರಿಷಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕೊರತೆಯಿತ್ತು, ಯಾವಾಗಲೂ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಅವರ ತಂದೆ ಒಬ್ಬ ರೈತರು. ಒಂದು ದಿನ ಅವರು ತಮ್ಮ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದು, "ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ, ಈ ಜಮೀನನ್ನು ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು" ಎಂದರು.
ಕವಿ, "ತಂದೆಯೇ, ನೀವು ಏನನ್ನು ನೀಡಿದರೂ ನನಗೆ ಸಾಕು" ಎಂದನು. ಆದರೆ ರಿಷಿ, "ನನಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಜಮೀನು ಬೇಕು" ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದನು.
ತಂದೆ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದರು. "ಸರಿ, ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡೋಣ. ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಮೊದಲು ನೀವು ಈ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕು. ನೀವು ಎಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆಯುತ್ತೀರೋ ಅಷ್ಟು ಜಮೀನು ನಿಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಕಂಡೀಷನ್, ನೀವು ಬರಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕು."
ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬಿಸಿಲು ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ, ಕವಿ ಯೋಚಿಸಿದನು, "ನನಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಜಮೀನು ಸಿಕ್ಕಿದೆ, ಈಗ ವಾಪಸ್ ಹೋಗೋಣ" ಎಂದು ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದನು.
ಆದರೆ ರಿಷಿಗೆ ಆಸೆ ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. "ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆದರೆ ದೊಡ್ಡ ಜಮೀನು ಸಿಗುತ್ತದೆ" ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡು ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು. ಕಾಲು ನೋವಾದರೂ, ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಬೆಂದರೂ ಅವನು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಸಮಯವಾದರೂ ಅವನು ದೂರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದನು.
ಸಂಜೆ ಕವಿ ತಂದೆಯ ಜೊತೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು. ರಿಷಿ ತುಂಬಾ ದಣಿದು, ಬಹಳ ತಡವಾಗಿ ಮರಳಿದನು. ಅವನಿಗೆ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಮುನ್ನ ವಾಪಸ್ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ತಂದೆ ಕವಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, "ನೀನು ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಇದ್ದ නිසා ನಿನಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜಮೀನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದರು. ನಂತರ ರಿಷಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, "ನೀನು ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ, ನಿನಗೆ ನಿನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಸಣ್ಣ ಜಮೀನು ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತದೆ" ಎಂದರು.
ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂದು ರಿಷಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
Moral
ತೃಪ್ತಿಯೇ ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ಸಂಪತ್ತು.
