ఒక అందమైన గ్రామంలో నీలా అనే చిన్నారి ఉండేది. నీలాకు తోటపని అంటే చాలా ఇష్టం. మట్టిని తవ్వడం, విత్తనాలు నాటడం మరియు మొక్కలు పెరగడం చూడటం ఆమెకు ఎంతో ఆనందాన్ని ఇచ్చేవి.
ఒకరోజు, నీలా తన తోటలో రంగురంగుల పూలు లేవని గమనించింది. తన తోట పసిడి రంగులో మెరిసిపోవాలని ఆమె అనుకుంది. వెంటనే సంతకెళ్లి అందమైన పసుపు రంగు పూల విత్తనాలను కొనుక్కువచ్చింది. ఎంతో ఆశగా గుంతలు తవ్వి, విత్తనాలు నాటి, ప్రతిరోజూ ప్రేమగా నీరు పోసేది.
రోజులు గడిచాయి. మొక్క బాగా పెరిగి ఒక పెద్ద పొదలా మారింది. కానీ, ఎన్ని రోజులు గడిచినా ఒక్క పువ్వు కూడా పూయలేదు. నీలా ప్రతిరోజూ ఎదురుచూసేది, కానీ నిరాశే మిగిలేది. ఒకరోజు నీలా చాలా విసుగు చెంది, "ఈ మొక్క కేవలం ఆకులే ఇస్తోంది, పూలు పూయడం లేదే! దీన్ని పిడికెడు మట్టితో సహా తీసేయడమే మంచిది," అని కోపంగా ఒక చిన్న పార పట్టుకుని తోటలోకి వచ్చింది.
అప్పుడు పక్క ఇంట్లో ఉండే బాబు తాతయ్య ఆమెను చూసి, "నీలా, ఎందుకు అంత కోపంగా ఉన్నావు?” అని అడిగారు.
"తాతయ్య, నేను ఇన్ని రోజులు ఈ మొక్కకు నీళ్లు పోశాను, కానీ ఇందులో ఒక్క పువ్వు కూడా పూయలేదు. ఇది వృధా మొక్క అనిపిస్తోంది, అందుకే దీన్ని తీసేయబోతున్నాను," అని నీలా బాధగా చెప్పింది.
బాబు తాతయ్య నవ్వుతూ, "నీలా, మనం చూసేది మాత్రమే నిజం కాకపోవచ్చు. రా, మా తోట వెనుక వైపుకు వచ్చి చూడు," అని పిలిచారు.
నీలా ఆయనతో కలిసి వెళ్ళింది. అక్కడ ఒక చిన్న గోడ పగులు ద్వారా ఆ మొక్క యొక్క ఒక కొమ్మ పక్క తోటలోకి వెళ్లి ఉంది. ఆ పగులు దగ్గర సూర్యరశ్మి బాగా పడుతుండటంతో, ఆ కొమ్మ నిండా అద్భుతమైన పసుపు రంగు పూలు వికసించి ఉన్నాయి! నీలా తోటలో సూర్యరశ్మి సరిగ్గా అందడం లేదని ఆమెకు అర్థమైంది.
తన తప్పు తెలుసుకున్న నీలా కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. "అయ్యో! నేను ఎంత తప్పుడు నిర్ణయం తీసుకోబోయాను!" అని బాధపడింది. ఆమె ఓపికగా మొక్కను చూసుకోవడం కొనసాగించింది. కొద్ది రోజుల్లోనే ఆ మొక్క అంతా పసుపు పూలతో నిండిపోయింది. నీలా తోట ఇప్పుడు ఎంతో అందంగా మారింది.
ఓపికగా ఉంటేనే మంచి ఫలితం దక్కుతుందని నీలా తెలుసుకుంది.
Moral
ఓపికే విజయం; తొందరపడి నిర్ణయాలు తీసుకోకూడదు.
