ఒక స్వచ్ఛమైన నీలిరంగు కొలనులో మిన్నూ అనే చిన్న చేప ఉండేది. చల్లని నీటిలో ఈత కొట్టడం మిన్నూకు చాలా ఇష్టం. ఒకరోజు, కొలను పక్కన ఉన్న ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు కొమ్మ మీద నుండి ఒక శబ్దం వినిపించింది.
అది కపిల్ అనే కోతి. అది నవ్వుతూ, "ఏయ్ చేప! నీళ్లు ఎలా ఉన్నాయి?" అని అడిగింది.
మిన్నూ పైకి చూస్తూ, "నీళ్లు చాలా చల్లగా, హాయిగా ఉన్నాయి!" అని చెప్పింది.
అప్పుడు కపిల్, "నువ్వు ఈ చెట్టు పైకి వచ్చి చూడు! ఇక్కడి నుండి చూస్తే ఈ ప్రపంచం ఎంత అందంగా ఉంటుందో తెలుస్తుంది!" అని గర్వంగా అంది.
మిన్నూ బాధగా, "కపిల్, నేను చెట్లు ఎక్కలేను. నేను నీటిలోనే బ్రతకాలి," అని మెల్లగా చెప్పింది.
దానికి కపిల్ ఎగతాళిగా నవ్వుతూ, "హా! నీకు చెట్లు ఎక్కడం రాదా? ఎంత విడ్డూరం!" అని చెప్పి వేరే కొమ్మకు దూకింది.
మిన్నూ చాలా కృంగిపోయింది. 'నేను కోతిలా చెట్లు ఎక్కలేనంటే నేను బలహీనమైనదాన్నేమో!' అని బాధపడింది.
అప్పుడు అక్కడే ఉన్న ఒక ముసలి చేప మిన్నూను చూసి, "ఏమైంది చిన్న చేప? ఎందుకు అంత దిగులుగా ఉన్నావు?" అని అడిగింది.
మిన్నూ జరిగినదంతా చెప్పింది. ఆ ముసలి చేప నవ్వుతూ ఇలా అంది, "మిన్నూ, నువ్వు ఎందుకు బాధపడుతున్నావు? దేవుడు ప్రతి ఒక్కరికీ ఒక ప్రత్యేకమైన శక్తిని ఇచ్చాడు. నీకు ఈత కొట్టడం తెలుసు, అందుకే నువ్వు నీటిలో హాయిగా ఉండగలవు. నీకు చెట్లు ఎక్కడం అవసరం లేదు.
ఆ కోతిని చూడు, దానికి చెట్లు ఎక్కడం వచ్చు, కానీ నీలా నీటిలో ఈత కొట్టడం వచ్చా? రాదు కదా! ప్రతి జీవికి ఒక ప్రత్యేకమైన స్థానం, ఒక ప్రత్యేకమైన శక్తి ఉంటుంది."
కొన్ని రోజుల తర్వాత, వర్షం వల్ల కపిల్ చెట్టు మీద నుండి జారి నేరుగా నీటిలో పడిపోయింది! కపిల్కు ఈత రాదు కాబట్టి అది ప్రాణభయంతో కొట్టుమిట్టాడటం మొదలుపెట్టింది. మిన్నూ మరియు ఇతర చేపలు కలిసి కపిల్ను ఒడ్డుకు చేర్చడానికి సహాయం చేశాయి.
అప్పుడే మిన్నూకు అర్థమైంది, ప్రతి జీవికి ఒక ప్రత్యేకమైన పాత్ర మరియు ప్రతిభ ఉంటుందని.
Moral
మనకున్న ప్రత్యేకమైన నైపుణ్యాలను గుర్తించి గర్వపడాలి, ఇతరులతో పోల్చుకుని బాధపడకూడదు.
