ఒక అందమైన తోటలో రంగురంగుల కీటకాలు ఎంతో సంతోషంగా జీవిస్తూ ఉండేవి. అక్కడ పెద్దవారు కొన్ని నియమాలు పెట్టారు; ఏ పూల తేనె తాగాలి, ఏ ఆకులు తినాలి అనే విషయాలపై స్పష్టమైన పద్ధతులు ఉండేవి. కానీ మీనాక్షి అనే చిన్న పురుగు మాత్రం, ఈ నియమాలు తమ స్వేచ్ఛను హరిస్తున్నాయని అనుకునేది.
ఒక రోజు, మీనాక్షి తన మొండితనంతో ఒక వింతైన, నల్లని మరియు చేదుగా ఉన్న ఆకును రుచి చూడాలని అనుకుంది. 'అందరూ చెప్పినట్లే తినడం బోర్ కొడుతోంది, నేను ఈ ఆకును తిని చూస్తాను!' అని అనుకుని ఆ ఆకును కొరికింది. వెంటనే దాని నోరు మరియు నాలుక మంట పుట్టడం మొదలైంది. నొప్పి భరించలేక అది ఏడవసాగింది, కానీ దానికి మాట్లాడే శక్తి కూడా పోయింది.
సహాయం కోసం పెద్ద కీటకాల దగ్గరకు వెళ్ళినప్పుడు, అవి ఇలా చెప్పాయి, 'మీనాక్షి, ఆ నియమాలు నిన్ను కాపాడటానికే. నువ్వు వాటిని పాటించకపోవడం వల్ల నీ మాట పోయింది.' మాటలు రాకపోవడంతో మీనాక్షి చాలా బాధపడి, అందరి నుండి దూరంగా ఒంటరిగా ఉండటం మొదలుపెట్టింది.
మీనాక్షి స్నేహితులు నీలా మరియు సోము ఆమె పరిస్థితి చూసి చలించిపోయారు. ఆమెను మళ్ళీ సంతోషంగా చూడాలని వారు నిర్ణయించుకున్నారు. వారు ఒక చిన్న సంగీత కచేరీని ఏర్పాటు చేయాలని అనుకున్నారు. నీలా తాళం వేయడానికి, సోము పాట పాడటానికి సిద్ధమయ్యారు. కానీ సంగీతం వాయించడానికి ఒక చిన్న గొట్టం లాంటి పరికరం కావాలి.
వారు మీనాక్షి దగ్గరకు వెళ్లి, 'మీనాక్షి, నీవు మాట్లాడలేవు కావచ్చు, కానీ ఈ చిన్న గొట్టాన్ని ఊది మాకు సహాయం చేస్తావా?' అని ప్రేమగా అడిగారు. మీనాక్షి ఆ గొట్టాన్ని తీసుకుంది. మొదట్లో శబ్దాలు సరిగ్గా రాకపోయినా, ఆమె పట్టుదలతో ప్రాక్టీస్ చేసింది. మెల్లగా, ఆమె నోటి నుండి ఎంతో మధురమైన సంగీతం రావడం మొదలైంది.
ఆ సంగీతం వినడానికి తోటలోని కీటకాలన్నీ వచ్చాయి. మీనాక్షి తన తప్పును తెలుసుకుంది మరియు తన మాట పోయినా, సంగీతం ద్వారా అందరితో కలిసిపోవచ్చని గ్రహించింది. ఇప్పుడు మీనాక్షి ఆ తోటలో గొప్ప సంగీత విద్వాంసురాలిగా పేరు తెచ్చుకుంది.
Moral
నియమాలను గౌరవించాలి, మరియు వైఫల్యాల నుండి కొత్త నైపుణ్యాలను నేర్చుకోవాలి.
