ஒரு அழகான பூந்தோட்டத்தின் நடுவே, வண்ணத்துப் பூச்சிகளும் வண்டுகளும் ஒரு சிறிய சாம்ராஜ்யமாக வாழ்ந்து வந்தன. அங்குள்ள அனைத்து உயிரினங்களும் மிகவும் ஒழுக்கமானவை. எந்தப் பூவின் தேனை எடுக்க வேண்டும், எந்த இலையை உண்ண வேண்டும் என்று பெரியவர்கள் சில விதிகளையும் கட்டுப்பாடுகளையும் வகுத்திருந்தார்கள். ஆனால், மீனாட்சி என்ற ஒரு இளைய வண்டு மட்டும், 'இந்த விதிகள் எல்லாம் நம் சுதந்திரத்தைப் பறிக்கின்றன' என்று நினைத்தது.
ஒரு நாள், மீனாட்சி தனக்குத் தெரியாத ஒரு விசித்திரமான மற்றும் கசப்பான ஒரு கரும் நிற இலையைச் சுவைக்க முடிவு செய்தது. 'மற்றவர்கள் சொல்லும் உணவை மட்டும் சாப்பிடுவது சலிப்படையல? நான் இதைச் சாப்பிட்டுப் பார்க்கிறேன்!' என்று துணிச்சலுடன் அந்த இலையைத் தின்றது. அடுத்த சில நிமிடங்களிலேயே, அதன் வாயும் நாக்கும் எரிந்து போவதை உணர்ந்தது. வலியால் துடித்த மீனாட்சிக்குத் தனது பேசும் திறனே இல்லாமல் போனது. என்ன நடந்தது என்று சொல்லக்கூட முடியாமல், வலியுடன் அழுதுகொண்டே அங்கிருந்த பெரிய வண்டுகளிடம் சென்றது.
அங்கிருந்த அறிஞர் வண்டு, 'மீனாட்சி, நீ எதற்குத் தகுதியற்ற உணவைச் சாப்பிட்டாய்? நாம் பாதுகாப்பிற்காக வைத்திருக்கும் விதிகளே உன்னைக் காப்பாற்றின. இப்போது நீ ஒரு பாடம் கற்றிருக்கிறாய்' என்று வருத்தத்துடன் கூறியது. பேச முடியாததால் மீனாட்சி மிகவும் தனிமையில் வாடியது. மற்ற பூச்சிகளுடன் விளையாடவும் முடியாமல், யாரிடமும் பேசவும் முடியாமல் ஒரு மூலையில் முடங்கிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தது.
மீனாட்சியின் நண்பர்களான நிலா மற்றும் சோமு, அதன் நிலையைப் பார்த்து வருந்தினர். 'நமது நண்பனை மீண்டும் மகிழ்ச்சியாக மாற்ற வேண்டும்' என்று அவர்கள் முடிவு செய்தனர். அவர்கள் ஒரு யோசனை செய்தனர். அவர்கள் ஒரு சிறிய இசை நிகழ்ச்சியைத் திட்டமிட்டனர். நிலா தாளம் தட்ட, சோமு ஒரு சிறிய பாட்டைப் பாடத் தயாரானார்கள். ஆனால், ஒரு சிறிய குழலை ஊதி இசைக்க ஆள் இல்லை என்று கூறினர்.
அவர்கள் மீனாட்சியிடம் சென்று, 'மீனாட்சி, உன்னால் பேச முடியாவிட்டாலும், உன்னால் இந்தச் சிறிய குழலை ஊதி இசைக்க முடியுமா? எங்களுக்கு உதவி செய்வாயா?' என்று அன்புடன் கேட்டனர். அந்தச் சிறிய குழலை மீனாட்சி கையில் எடுத்தது. முதல் முறை முயற்சி செய்தபோது ஒரு விசித்திரமான சத்தம் வந்தது. ஆனால், மீனாட்சி விடாமுயற்சியுடன் பயிற்சி செய்தது. மெல்ல மெல்ல, அதன் வாயிலிருந்து மிகவும் இனிமையான மற்றும் வசீகரமான இசை வரத் தொடங்கியது.
மீனாட்சி இப்போது பேச முடியாது என்றாலும், அதன் இசை உலகத்தையே திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது. அதன் இசையைக் கேட்டு மற்ற பூச்சிகளும் மகிழ்ச்சியடைந்தன. மீனாட்சி தனது தவறை உணர்ந்து, விதிகளை மதிப்பதன் அவசியத்தையும், ஒரு புதிய திறமையைக் கண்டெடுத்ததையும் உணர்ந்தது. இப்போது அது அந்தத் தோட்டத்தின் மிகச்சிறந்த இசைக்கலைஞனாகத் திகழ்கிறது.
பாடம்
தவறான பாதையில் செல்லாமல் விதிகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதும், தோல்வியிலிருந்து புதிய திறமையைக் கண்டடைவதும் சிறந்தது.
