ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಕೀಟಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿನ ಹಿರಿಯರು ಕೆಲವು ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರು; ಯಾವ ಹೂವಿನ ರಸ ಕುಡಿಯಬೇಕು ಮತ್ತು ಯಾವ ಎಲೆಯನ್ನು ತಿನ್ನಬೇಕು ಎಂಬ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಹುಳು ಈ ನಿಯಮಗಳು ತನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ, ಮೀನಾಕ್ಷಿ ತನಗೆ ತಿಳಿಯದ ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಎಲೆಯನ್ನು ತಿನ್ನಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿತು. 'ನಾನು ಬೇಕಾದದ್ದನ್ನು ತಿನ್ನಬೇಕು!' ಎಂದುಕೊಂಡು ಆ ಎಲೆಯನ್ನು ತಿಂದಿತು. ತಿಂದ ಕೂಡಲೇ ಅದರ ಬಾಯಿ ಮತ್ತು ನಾಲಿಗೆ ಉರಿಯತೊಡಗಿತು. ನೋವಿನಿಂದ ಕರಗುತ್ತಾ ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಹಿರಿಯ ಕೀಟಗಳ ಬಳಿ ಸಹಾಯ ಕೇಳಲು ಹೋಯಿತು. ಆದರೆ, ಆ ಎಲೆಯನ್ನು ತಿಂದ ಕಾರಣ ಅವಳಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಹಿರಿಯ ಕೀಟಗಳು ಹೇಳಿದವು, 'ಮೀನಾಕ್ಷಿ, ನಿನ್ನ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ನಾವು ಮಾಡಿದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ನೀನು ಮುರಿದಿದ್ದೀಯಾ. ಈಗ ನಿನ್ನ ಧ್ವನಿ ಹೋಗಿದೆ.' ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರಿಂದ ಮೀನಾಕ್ಷಿ ತುಂಬಾ ಬೇಸರಗೊಂಡು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು.
ಅವಳ ಗೆಳೆಯರಾದ ನಿಲಾ ಮತ್ತು ಸೋಮು ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಮರುಗಿದರು. ಅವಳಿಗೆ ಖುಷಿ ನೀಡಲು ಅವರು ಒಂದು ಸಂಗೀತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದರು. ನಿಲಾ ತಾಳ ಹಾಕಲು, ಸೋಮು ಹಾಡಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೊಳಲನ್ನು ಊದಲು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಮೀನಾಕ್ಷಿಯ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ಮೀನಾಕ್ಷಿ, ನಿನಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಆಗದಿದ್ದರೂ, ಈ ಕೊಳಲನ್ನು ಊದಬಲ್ಲೆಯಾ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಆ ಕೊಳಲನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿತು. ಮೊದಲು ಸರಿಯಾದ ಶಬ್ದ ಬರದೇ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ಅವಳು ಬಿಡದೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದಳು. ಕ್ರಮೇಣ, ಅವಳಿಂದ ಅದ್ಭುತವಾದ ಸಂಗೀತ ಹೊರಬರತೊಡಗಿತು. ಇಡೀ ತೋಟವೇ ಆ ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ಮಾರುಹೋಯಿತು. ತಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಧ್ವನಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೂ, ಹೊಸ ಕಲೆಯ ಮೂಲಕ ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಎಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಗಳಿಸಿದಳು.
Moral
ತಪ್ಪುಗಳಿಂದ ಕಲಿಯಬೇಕು ಮತ್ತು ಸೋಲಿನಲ್ಲೂ ಹೊಸ ದಾರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು.
