ఒక దట్టమైన అడవిలో, జంతువులన్నింటికీ నీరు అందించే ఒక స్వచ్ఛమైన సెలయేరు ఉండేది. ఒకరోజు, ఏనుగుల మంద ఆ సెలయేరు వద్దకు వచ్చింది. ఏనుగులు చాలా ఉత్సాహంగా ఉన్నాయి. అవి నీటిలో దూకుతూ, తమ భారీ కాళ్లతో మట్టిని తవ్వి, ఆ స్వచ్ఛమైన నీటిని బురదగా మార్చేశాయి.
సెలయేరు ఒడ్డున చీమల సమూహం నివసిస్తోంది. చీమల నాయకుడు ఏనుగుల దగ్గరకు వెళ్లి, "పెద్ద స్నేహితులారా, దయచేసి జాగ్రత్తగా ఉండండి. ఈ నీరు అడవిలోని అందరిది. మీరు ఇలా చేయడం వల్ల నీరు మురికిగా మారుతుంది," అని వేడుకుంది.
కానీ ఏనుగులు ఆ చిన్న చీమల మాటలను పట్టించుకోలేదు. "మీరు చాలా చిన్నవారు, మాకు చెప్పనక్కర్లేదు!" అని ఎగతాళి చేస్తూ ఆడుకున్నాయి.
మరుసటి రోజు, ఏనుగులు నీళ్లు తాగడానికి వచ్చినప్పుడు, చీమలు ఒక ఉపాయం ఆలోచించాయి. చిన్న ఆకులను పడవల్లాగా వాడుకుని, చీమలన్నీ సెలయేరులో తేలుతూ ఏనుగుల దగ్గరకు వెళ్ళాయి. ఏనుగులు నీళ్లు తాగడానికి తమ తొండాలను నీటిలోకి దించగానే, చీమలు తొండం లోపలికి వెళ్లి కరియడం మొదలుపెట్టాయి. నొప్పి భరించలేక ఏనుగులు అరిచాయి. చిన్న చీమల శక్తిని తక్కువ అంచనా వేసినందుకు ఏనుగులు పశ్చాత్తాపపడ్డాయి. అవి చీమల నుండి క్షమాపణలు కోరి, ఇకపై సెలయేరును శుభ్రంగా ఉంచుతానని మాట ఇచ్చాయి.
Moral
ఎవరినీ వారి పరిమాణాన్ని బట్టి తక్కువ అంచనా వేయకూడదు; చిన్నవారూ పెద్ద పాఠాలు నేర్పగలరు.
