ஒரு அடர்ந்த பச்சைக்காட்டில், தெளிவான நீரோட்டம் கொண்ட ஒரு அழகான நீரோடை இருந்தது. அந்த நீரோடை காட்டின் எல்லா விலங்குகளுக்கும் உயிர்நாடியாக இருந்தது. ஒரு நாள், ஒரு பெரிய யானைக் கூட்டம் அந்த நீரோடையின் அருகே வந்தது. அந்த யானைகள் மிகவும் உற்சாகமாக இருந்தன. அவை நீரோடையின் நடுவே புகுந்து, தங்கள் கால்களால் மண்ணையும் சேற்றையும் ஆக்ரோஷமாக மிதித்தன. இதனால், தெளிவான நீர் முழுவதும் கருப்புச் சேற்றாக மாறிவிட்டது.
நீரோடையின் கரையில் ஒரு சிறிய எறும்புப் புற்று இருந்தது. அங்கு வாழ்ந்த எறும்புத் தலைவன், மெதுவாக யானைகளிடம் சென்று, "பெரிய நண்பர்களே, தயவுசெய்து நிதானமாகச் செயல்படுங்கள். இந்த நீர் காட்டின் மற்ற விலங்குகளுக்கும் தேவைப்படுகிறது. நீங்கள் இப்படிச் செய்வதால் நீர் அழுக்காகி விடுகிறது," என்று பணிவுடன் கேட்டது.
ஆனால், யானைகள் அந்தச் சிறிய குரலை அலட்சியப்படுத்தின. "நாங்கள் எவ்வளவு பெரியவர்கள், எங்களுக்குச் சொல்லத் தேவையில்லை!" என்று கூறிவிட்டுத் தொடர்ந்து விளையாடினார்கள். எறும்புகளுக்கு மிகுந்த வருத்தம் ஏற்பட்டது.
மறுநாள் காலை, யானைகள் மீண்டும் தாகத்தோடு நீரோடைக்கு வந்தன. அப்போது, எறும்புகள் ஒரு திட்டத்தைத் தீட்டின. சிறிய இலைகளைப் படகுகளாகப் பயன்படுத்தி, ஒரு குழுவாக நீரோடையில் மிதந்து யானைகளின் அருகே சென்றன. யானைகள் நீர் அருந்தத் துதிக்கையை நீரோடைக்குள் விட்டபோது, எறும்புகள் மெதுவாகத் துதிக்கையின் உட்புறத்திற்குச் சென்று கடித்தன.
திடீரென்று ஏற்பட்ட கடுமையான வலியால் யானைகள் அலறின. துதிக்கையிலிருந்து நீர் வெளியேறியது, ஆனால் வலி குறையவில்லை. யானைகள் தப்பியோட முயன்றன. அப்போதுதான் எறும்புகள் சொன்னது எவ்வளவு முக்கியம் என்று அவற்றுக்குப் புரிந்தது. தன் தவறை உணர்ந்த யானைக் கூட்டம், எறும்புகளிடம் மன்னிப்பு கேட்டது. இனிமேல் நீரோடையை மற்றவர்களுக்குத் தொந்தரவு செய்யாமல் சுத்தமாக வைத்திருப்பதாக உறுதியளித்தது.
பாடம்
யாரையும் உருவத்தைக் கண்டு குறைத்து மதிப்பிடக்கூடாது; சிறியவர்கள் செய்யும் உதவியும் மாற்றமும் பெரியது.
