ఒక అందమైన లోయలో శామ్యూల్ అనే కష్టపడి పనిచేసే రైతు ఉండేవాడు. అతను తన శ్రమతో ఒక పెద్ద మామిడి తోటను పెంచాడు. ఆ తోటలోని మామిడి పండ్లు చాలా తీయగా ఉండేవి.
ఒకరోజు శామ్యూల్ తన తోటను పరిశీలిస్తుండగా, ఒక అపరిచితుడు ఒక పెద్ద మామిడి చెట్టు కొమ్మల మీద కూర్చుని పండ్లను కోస్తున్నట్లు గమనించాడు.
"అయ్యా, దయచేసి ఆపండి!" శామ్యూల్ శాంతంగా అన్నాడు. "ఇది నా తోట. నేను ఎంతో కష్టపడి ఈ చెట్లను పెంచాను. అనుమతి లేకుండా పండ్లను తీసుకోవడం తప్పు."
ఆ వ్యక్తి ఎగతాళిగా నవ్వుతూ, "ఈ ప్రపంచం ప్రకృతిది. ఈ చెట్టు, ఈ మట్టి, ఈ పండ్లు అన్నీ ప్రకృతి ప్రసాదించినవి. వీటి కోసం నేను నీ అనుమతి ఎందుకు తీసుకోవాలి?" అని వాదించాడు.
శామ్యూల్ అతనితో వాదించడం వృథా అని గ్రహించి, ఒక పొడవైన కర్రను తీసుకువచ్చాడు. ఆ వ్యక్తి కిందకు దిగిన తర్వాత, శామ్యూల్ అతనికి బుద్ధి చెప్పాలనుకున్నాడు.
ఆ వ్యక్తి అరిచాడు, "నన్ను ఎందుకు కొడుతున్నావు?"
శామ్యూల్ ప్రశాంతంగా ఇలా అన్నాడు, "నువ్వు చెప్పినట్టే అయితే, ఈ నేల ప్రకృతిది, ఈ కర్ర కూడా ప్రకృతిదే. మరి ఈ ప్రకృతి కర్రతో నేను నిన్ను సరిదిద్దడం కూడా ప్రకృతి సిద్ధమైన పనే కదా?"
ఆ వ్యక్తి నిశ్చేష్టుడైపోయాడు. తన తర్కం ఎంత తప్పుగా ఉందో అతనికి అర్థమైంది. తప్పును సమర్థించుకోవడానికి గొప్ప మాటలు వాడకూడదని శామ్యూల్ చెప్పగా, అతను సిగ్గుతో అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయాడు.
Moral
తప్పును సమర్థించుకోవడానికి గొప్ప సాకులు చెప్పకూడదు.