ஒரு பசுமையான பள்ளத்தாக்கில் சோமு என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவர் தனது கடின உழைப்பால் ஒரு பெரிய மாந்தோட்டை வளர்த்து வந்தார். அந்தத் தோட்டத்தில் இருந்த மாம்பழங்கள் மிகவும் இனிப்பானவை. சோமு தினமும் காலையில் எழுந்து மரங்களுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றி, செடிகளைப் பராமரித்து வந்தார்.
ஒரு நாள் மாலை வேளையில், சோமு தனது தோட்டத்தைச் சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அப்போது, ஒரு பெரிய மாமரத்தின் கிளைகளில் ஒரு அந்நிய மனிதன் அமர்ந்து, பழுத்த மாம்பழங்களை அள்ளிக் கொட்டிக் கொண்டிருப்பதை அவர் பார்த்தார்.
"ஐயா, தயவுசெய்து நிறுத்துங்கள்! இது எனது தோட்டம். நான் இரவும் பகலும் உழைத்து இந்த மரங்களை வளர்த்தேன். அனுமதியின்றி நீங்கள் பழங்களை எடுப்பது தவறு," என்று சோமு பணிவாகக் கேட்டார்.
அதற்கு அந்த மனிதன் ஏளனமாகச் சிரித்துக்கொண்டே, "இந்த உலகம் இயற்கையானது. இந்த மரம், இந்த மண், இந்த பழங்கள் அனைத்தும் இயற்கையின் சொத்து. இதில் உனக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது? நான் எடுப்பது இயற்கையின் செயல்," என்று வாதாடினார்.
சோமுவுக்கு வருத்தமாக இருந்தாலும், அந்த மனிதன் அங்கிருந்து நகரவில்லை. அவர் உடனடியாக ஒரு கயிறையும், ஒரு நீண்ட மரக்கட்டையையும் கொண்டு வந்தார். அந்த மனிதனைத் தரையிறக்கச் சொல்லி, அவரை ஒரு மரத்தடியில் அமர வைத்தார். பிறகு, அந்த மனிதன் செய்த தவறைச் சுட்டிக்காட்ட ஒரு சிறிய தண்டனை வழங்க முடிவு செய்தார்.
சோமு ஒரு சிறிய குச்சியால் அந்த மனிதனின் கால்களைத் தட்டினார். அந்த மனிதன் அலறிக்கொண்டு, "ஏன் என்னை அடிக்கிறாய்?" என்று கேட்டார்.
சோமு அமைதியாகச் சொன்னார், "இந்தத் தோட்டம் இயற்கையின்து என்றால், இந்தத் தரை இயற்கையானது. இந்தத் தரை இயற்கையானது என்றால், இந்தத் தரை மீது கிடக்கும் இந்த மரக்கட்டை இயற்கையானது. இப்போது இந்த இயற்கையான மரக்கட்டையை வைத்து நான் உங்களைத் தண்டிக்கிறேன். இதுவும் இயற்கையின் செயல் தானே?" என்றார்.
அந்த மனிதன் ஒரு நிமிடம் மௌனமானார். தனது வாதம் எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது என்பதை அவர் புரிந்து கொண்டார். "தவறு செய்ததற்காகப் புனிதமான பெயர்களைப் பயன்படுத்தக் கூடாது," என்று சோமு அறிவுரை கூற, அந்த மனிதன் தலைகுனிந்து அங்கிருந்து சென்றார்.
பாடம்
தவறான செயல்களை நியாயப்படுத்தப் புனிதமான காரணங்களைக் கூறக்கூடாது.
