ఒక పెద్ద పొలంలో సోము అనే రైతు ఉండేవాడు. అతనికి బ్రూనో అనే గాడిద ఉండేది. ఒకరోజు సోము తన గాడిదను అమ్మేయాలని అనుకోవడం బ్రూనో విన్నది. భయపడి బ్రూనో అక్కడి నుండి తప్పించుకుని అడవి వైపు పరుగెత్తింది.
దారిలో బ్రూనో ఒక ముసలి కుక్కను చూసింది. 'ఎందుకు బాధపడుతున్నావు?' అని బ్రూనో అడిగింది. 'నాకు వయసు అయిపోయింది, ఇక ఏమీ చేయలేను' అని కుక్క బాధపడింది. 'కంగారు పడకు, మనం కలిసి నగరానికి వెళ్లి సంగీత బృందంలా బతుకుదాం!' అని బ్రూనో చెప్పింది. అలా కుక్క కూడా బ్రూనోతో కలిసింది. తర్వాత వారు ఒక ముసలి పిల్లిని, ఒక కోడిని కూడా తమ బృందంలో చేర్చుకున్నారు.
రాత్రి అయ్యింది, అందరికీ ఆకలి వేసింది. దూరంగా ఒక పెద్ద ఇల్లు కనిపించింది. అక్కడ దొంగలు బంగారం, ఆహారంతో విందు చేసుకుంటున్నారని వారు చూశారు. 'మనం అక్కడ పాటలు పాడితే, వారు సంతోషించి మనకు ఆహారం ఇస్తారు' అని బ్రూనో ఒక ఉపాయం చెప్పింది.
అందరూ ఒకరిపై ఒకరు ఎక్కి నిలబడి వింత శబ్దాలు చేయడం మొదలుపెట్టారు. ఆ భయంకరమైన శబ్దానికి భయపడి దొంగలు ఇల్లు వదిలి పారిపోయారు. దొంగలు వెళ్ళాక, జంతువులు హాయిగా భోజనం చేశాయి. అప్పుడు ఒక దొంగ మళ్ళీ లోపలికి వచ్చాడు. చీకటిలో పొరపాటున పిల్లి తోకను పట్టుకుని వెలిగించడానికి ప్రయత్నించాడు. కోపంతో పిల్లి అతని మీద పడింది! కుక్క అతన్ని కరిచింది, కోడి తల మీద పొడిచింది, గాడిద గట్టిగా తన్నింది. భయపడి ఆ దొంగ అరిచీ అరిచి పారిపోయాడు. ఆ పెద్ద ఇల్లు, ఆహారం అన్నీ ఆ జంతువులకే సొంతమయ్యాయి.
Moral
ఐకమత్యమే మహాబలం.
